تهران - آذربایجان آنلاین - امید به زندگی در ایران طی بیش از شش دهه گذشته افزایش چشمگیری داشته و بر اساس آمارهای منتشرشده، این شاخص از ۴۳.۳ سال در سال ۱۳۳۹ به ۷۷.۹ سال در سال ۱۴۰۳ رسیده است.

در روزهایی که واژه‌هایی مثل جنگ، نااطمینانی و نگرانی بر فضای عمومی کشور سایه انداخته، هر نشانه‌ای از «زندگی» معنا پیدا می‌کند؛ حتی اگر آن نشانه، آب باشد. حتی اگر آن نشانه، بازگشت تدریجی یک دریاچه باشد که سال‌ها نماد بحران بود.

در روایت‌های رایج از جنگ، آنچه بیشتر دیده می‌شود، ویرانی است؛ تصویر ساختمان‌هایی که فرو می‌ریزند و سکوتی که بعد از هر انفجار برجا می‌ماند. اما در دل همین سکوت سنگین، روایت دیگری هم جریان دارد؛ روایتی که کمتر دیده می‌شود، اما معنای عمیق‌تری از انسانیت را با خود حمل می‌کند: جست‌وجو برای زندگی.