تهران - آذربایجان آنلاین - در روان‌شناسی رشد، «بازی کردن» تنها یک سرگرمی نیست، بلکه زبان اصلی کودک برای کشف جهان و تکامل یافتن است. بازی، زیست‌بومِ اصلی رشد است که در آن کودک با آزمون و خطا، خود را می‌شناسد. با ورود عصر دیجیتال، ماهیت این فرآیند بنیادین از حالت «فیزیکی-اجتماعی» (مانند بازی با اسباب‌بازی‌ها یا دویدن در پارک) به حالت «دیجیتال-شناختی» تغییر یافته است. از منظر نظریه «بایگانی اطلاعات»، بازی‌های ویدئویی با ارائه سیل عظیمی از محرک‌های بصری، شنیداری و تعاملی، ظرفیت پردازش اطلاعات در مغز کودک را به‌شدت تحت تأثیر قرار می‌دهند؛ این تأثیر می‌تواند هم مانند یک سوخت برای موتور رشد باشد و هم مانند یک فشار ناخواسته بر سیستم‌های حساس مغزی.