از سفرههای کوچک تا اضطرابهای بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا میرود، مسئولیت پاسکاری میشود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
به گزارش آذربایجانآنلاین، سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ هنوز به نیمه مهر نرسیده بود که اخبار تلخ و پیدرپی از مرگ چهار دانشآموز در شهرهای مختلف کشور منتشر شد؛ حوادثی که افکار عمومی را با پرسشهای تازهای درباره وضعیت ایمنی و سلامت محیطهای آموزشی روبهرو کرد.
۹ مهر، دانشآموز مقطع اول متوسطه در روستای سهرین زنجان پس از تنبیه بدنی و اجبار به دویدن مکرر، دچار ایست قلبی شد و جان باخت. چند روز بعد، ۱۲ مهر، دانشآموز پایه ششم در شیراز پس از توبیخ، در خانه به زندگی خود پایان داد. ۲۱ مهر، دانشآموز ۹ ساله مشهدی در کلاس دچار عارضه قلبی شد و جان سپرد و در نهایت ۳ آبان، خبر مرگ ناگهانی دانشآموز ۹ سالهای در ایلام در زنگ تفریح منتشر شد.
این چهار واقعه تلخ، در فاصلهای کمتر از یک ماه، زنگ خطر تازهای درباره سلامت جسمی و روحی دانشآموزان و میزان آمادگی مدارس برای مدیریت شرایط بحرانی به صدا درآورده است. کارشناسان میگویند نبود نظام مؤثر اطلاعرسانی میان خانواده و مدرسه درباره وضعیت جسمی دانشآموزان، میتواند زمینهساز چنین فجایعی شود.
در همین رابطه، علی فرهادی، سخنگوی وزارت آموزش و پرورش در گفتوگو با رسانه ها ، با اشاره به نقش خانوادهها در پیشگیری از بروز چنین حوادثی گفت: «در مواردی ممکن است دانشآموز به دلیل بیماری زمینهای مانند ناراحتی قلبی یا ضعف جسمی دچار عارضه شود. آموزش و پرورش نمیتواند فعالیت بدنی را از دانشآموز بگیرد، اما والدین موظفاند هنگام ثبتنام، هرگونه بیماری یا عارضه خاص را به مدیر یا مسئول بهداشت مدرسه اعلام کنند.»
وی با بیان اینکه فرم مخصوصی برای اعلام بیماریهای خاص وجود دارد، افزود: «در صورت اطلاعرسانی والدین، مدیر، معلم ورزش و مسئول بهداشت مدرسه میتوانند مراقبتهای لازم را انجام دهند. اما زمانی که خانوادهها این موضوع را پنهان میکنند، مسئولیتها پیچیدهتر میشود.»
فرهادی تأکید کرد: «معلمان همانند پدر و مادر دوم دانشآموزان هستند و اگر خانوادهها همکاری کنند، مدارس نیز تمام تلاش خود را برای حفظ سلامت فرزندان به کار میگیرند. اطلاعرسانی بهموقع نخستین گام در پیشگیری از چنین حوادثی است.»
به گفته سخنگوی وزارت آموزش و پرورش، سلامت دانشآموزان همواره در اولویت نخست این وزارتخانه است و تمامی اقدامات، از ایمنسازی مدارس و تجهیزات سرمایش و گرمایش گرفته تا اصلاح فضای آموزشی، با هدف پیشگیری از خطرات احتمالی انجام میشود.
این حوادث، در حالی رخ داده که بسیاری از کارشناسان آموزشی و روانشناسان خواستار تقویت برنامههای سلامت روان در مدارس، آموزش مهارتهای ارتباطی به معلمان، و نظارت دقیقتر بر رفتارهای انضباطی در محیطهای آموزشی شدهاند تا دیگر شاهد تکرار چنین فجایعی نباشیم.
دیدگاهتان را بنویسید