تهران - آذربایجان آنلاین - آنچه بر جان این سرزمین کهن می‌رود، فراتر از یک «جنگ تحمیلی» است؛ زخمی است عمیق بر قلب تپنده‌ی رویشگاه‌های ایران، به‌ویژه آن نگین سبز استراتژیک، «جنگل‌های زاگرس». این تهاجم شوم، چه مستقیم و چه غیرمستقیم، چونان خنجری در دل طبیعت فرو می‌رود و پیامدهای ویرانگرش، آرام‌آرام اما بی‌رحمانه، بر تن نحیف درختان سایه می‌اندازد. شعله‌های سرکش آتش‌سوزی، دیگر فقط پدیده‌ای طبیعی نیستند؛ آن‌ها هیزم این فاجعه‌ی انسانی‌اند که حفاظت از این میراث طبیعی را به کابوسی بدل کرده‌اند.