شاید یکی از عجیب‌ترین ویژگی‌های انسان امروز این باشد که دیگر حتی چند دقیقه سکوت و بی‌کاری را تاب نمی‌آورد. از لحظه بیدار شدن تا آخرین دقیقه پیش از خواب، همواره چیزی در حال پر کردن ذهن ماست؛ موسیقی، پادکست، ویدئو، شبکه‌های اجتماعی یا انبوهی از محتواهای بی‌پایان. گویی ترس از «بی‌حوصلگی» جای خود را به ترس از «تنها ماندن با خود» داده است.

تهران ـ آذربایجان آنلاین ـ برخی پژوهش‌های روان‌شناسی نشان می‌دهد افرادی که از تنها بودن لذت می‌برند و آرامش خود را در خلوت شخصی پیدا می‌کنند، معمولاً روابط عمیق‌تر، پایدارتر و معنادارتری با اطرافیان خود دارند.

زندگی شهری پرجمعیت، با همه هیاهو و جنب‌وجوشش، تجربه تنهایی و روابط سطحی را تقویت کرده و اعتماد و همدلی را در جامعه تضعیف می‌کند. فناوری و شبکه‌های اجتماعی اگرچه ارتباطات را گسترده کرده‌اند، اما جایگزین پیوندهای عاطفی عمیق نشده و تنهایی را به بحرانی ساختاری بدل کرده است.