من، یکی از همین مردم، که قلبم با هر تپش برای ایران و مردمانش می‌زند، این سطور را با دلی پر از درد و امیدی ریشه‌دار می‌نویسم. تورم برای ما، به‌ویژه جوانان، نه فقط یک عدد، که حسرت آرزوهای برباد رفته، شب‌های بی‌خوابی از فکر فردا، و آینده‌ای است که هر روز دورتر می‌شود. این یادداشت، با زبانی ساده اما سرشار از عشق به این خاک، نگاهی است به نقش تحریم‌ها در تورم و زخمی که بر زندگی جوانان ایران نشانده، تا شاید با هم، مرهمی بر این درد بیابیم.