از سفرههای کوچک تا اضطرابهای بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا میرود، مسئولیت پاسکاری میشود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
به گزارش آذربایجان آنلاین، سالهاست مدیریت شهری تبریز درگیر اجرای پروژههای بزرگ و پر زرق و برق شده است. پلهای روگذر، پارکهای بزرگ و مراکز خاصی که ساخته میشوند، همگی در رسانهها بازتاب خوبی دارند و رزومهی خوبی برای مدیران محسوب میشوند. اما اگر کمی از خیابانهای اصلی شهر فاصله بگیریم و به محلههای کمبرخوردار برویم، اوضاع کاملاً متفاوت است.
مشکل اصلی اینجاست که مدیریت شهری معمولاً به دنبال کارهایی است که زود دیده میشوند. انگار شهرداری ترجیح میدهد به جای حلِ مشکلاتِ ریز و درشتِ یک محله، یک پروژهی بزرگ را تمام کند که در آمار و ارقام و تبلیغات، دهانپرکنتر باشد. این نگاه، ناخواسته باعث شده شکافِ بین مرکزِ شهر و حاشیه بیشتر شود.
وقتی بخش بزرگی از بودجه صرفِ کارهای نمایشی و پروژههای ویترینی میشود، طبیعی است که پولی برای تعمیرِ اساسیِ آسفالت، ساماندهیِ جویهای آب، بهبودِ فضای سبزِ کوچکِ محلهای یا روشناییِ معابرِ فرعی باقی نماند. این یعنی عدالت در توزیعِ امکانات به درستی رعایت نشده است. مردمی که در مناطقِ حاشیهای زندگی میکنند، بیشترین آسیب را از این نوعِ نگاه میبینند؛ چرا که نیازهایِ اولیهی آنها برای یک زندگیِ آرام، قربانیِ پروژههایی میشود که شاید تأثیرِ چندانی در زندگیِ روزمرهشان نداشته باشد.
وقت آن رسیده که مدیریت شهری در اولویتهایش تجدیدنظر کند. شهر فقط آن چیزی نیست که در مرکز دیده میشود؛ شهر، مجموعهی تمامِ محلههایش است. انتظار میرود شهرداری به جای تمرکزِ صرف بر پروژههای بزرگ، بخشی از بودجه و انرژیاش را صرفِ همان کارهایِ کوچک اما حیاتی در محلهها کند که زندگیِ مردم را واقعاً بهتر میکند. مدیران باید به جایِ فکر کردن به آمارِ تعدادِ پروژهها، به فکرِ کیفیتِ زندگی در تکتکِ کوچهها و محلههای تبریز باشند.
دیدگاهتان را بنویسید