خشونت پنهان علیه کودکان، هشداری برای جامعه

به گزارش آذربایجان آنلاین، معاون سازمان بهزیستی اظهار داشت: بیشترین خشونت‌هایی که علیه کودکان اعمال می‌شود، از سوی افرادی است که به آن‌ها نزدیک‌تر هستند، مثل والدین، اعضای بزرگ‌تر خانواده، سرپرست کودک یا در محیط‌هایی مانند مدرسه و محل کار. خشونت‌های جسمی گزارش می‌شوند چون علائم ظاهری دارند. خشونت‌های روانی مانند تحقیر و توهین معمولاً دیده نمی‌شوند و گزارش نمی‌شوند، در حالی که تأثیرات عمیق و بلندمدتی بر روان کودک می‌گذارند.

بر اساس گزارش سازمان بهداشت جهانی (WHO)، تا یک میلیارد کودک ۲ تا ۱۷ ساله در جهان در سال گذشته حداقل یک نوع خشونت جسمی، جنسی، روانی یا بی‌توجهی را تجربه کرده‌اند. این خشونت‌ها می‌توانند در خانه، مدرسه یا حتی فضای آنلاین رخ دهند و اغلب توسط افرادی که کودکان به آن‌ها اعتماد دارند، اعمال می‌شوند. یونیسف (UNICEF) نیز تأکید می‌کند که خشونت علیه کودکان هیچ مرز جغرافیایی یا اجتماعی نمی‌شناسد و در همه جوامع رخ می‌دهد.

خشونت‌های جسمی، مانند ضرب و جرح، به دلیل علائم قابل‌مشاهده مانند کبودی یا جراحت، بیشتر گزارش می‌شوند. با این حال، خشونت‌های روانی، از جمله تحقیر، تمسخر، تهدید، یا به‌اصطلاح «گس‌لایتینگ» (زیر سؤال بردن اعتماد به نفس کودک)، به دلیل ماهیت نامرئی‌شان کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند. این نوع خشونت‌ها می‌توانند منجر به مشکلات روانی مانند افسردگی، اضطراب، کاهش اعتماد به نفس و حتی خودآزاری شوند. گزارش‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که کودکان قربانی خشونت روانی ممکن است در بزرگسالی با مشکلات رفتاری، روابط ناسالم یا حتی تکرار چرخه خشونت مواجه شوند.

علاوه بر این، بی‌توجهی یا غفلت، که شامل عدم تأمین نیازهای اساسی کودک مانند غذا، سرپناه، آموزش یا مراقبت عاطفی است، نیز نوعی خشونت محسوب می‌شود. بر اساس گزارش وزارت دادگستری کانادا ، بی‌توجهی می‌تواند به اندازه خشونت جسمی آسیب‌رسان باشد و در برخی موارد حتی به مداخله مقامات حفاظت از کودکان منجر شود.

در ایران، سازمان بهزیستی به‌عنوان یکی از نهادهای اصلی مسئول حمایت از کودکان، برنامه‌هایی برای شناسایی و کاهش خشونت علیه کودکان اجرا می‌کند. با این حال، چالش اصلی این است که بسیاری از موارد خشونت، به‌ویژه خشونت‌های روانی، به دلیل تابوهای فرهنگی یا عدم آگاهی گزارش نمی‌شوند. برای مثال، تنبیه بدنی در برخی خانواده‌ها یا مدارس همچنان به‌عنوان روشی برای تربیت پذیرفته شده است، در حالی که این اقدامات می‌توانند آسیب‌های جدی به کودکان وارد کنند.

برای پیشگیری از خشونت علیه کودکان، اقدامات زیر ضروری است:

• افزایش آگاهی عمومی: والدین، معلمان و سرپرستان باید از طریق کارگاه‌های آموزشی با نشانه‌های خشونت و تأثیرات آن آشنا شوند.

• تقویت قوانین حمایتی: قوانین سختگیرانه‌تر برای مجازات مرتکبان خشونت علیه کودکان و حمایت از قربانیان باید اجرا شود.

• ارائه خدمات مشاوره‌ای: دسترسی به خدمات روان‌شناختی برای کودکان قربانی خشونت و خانواده‌های آن‌ها باید گسترش یابد.

• تشویق گزارش‌دهی: ایجاد خطوط تلفنی محرمانه مانند خط ۱۲۳ اورژانس اجتماعی بهزیستی برای گزارش موارد خشونت می‌تواند مؤثر باشد.

مطالعات جهانی، نشان می‌دهد که کودکان شاهد خشونت خانگی نیز به همان اندازه قربانیان مستقیم در معرض آسیب‌های روانی قرار دارند. این کودکان ممکن است دچار استرس مزمن شوند که بر رشد مغزی و سلامت عاطفی آن‌ها تأثیر می‌گذارد.

در نهایت، خشونت علیه کودکان، به‌ویژه خشونت‌های پنهان روانی، یک چالش اجتماعی پیچیده است که نیازمند همکاری بین نهادهای دولتی، سازمان‌های مردم‌نهاد و جامعه است. افزایش آگاهی، آموزش و حمایت از کودکان می‌تواند به کاهش این معضل کمک کند و آینده‌ای امن‌تر و سالم‌تر برای نسل‌های بعدی فراهم آورد.