از سفرههای کوچک تا اضطرابهای بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا میرود، مسئولیت پاسکاری میشود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
به گزارش آذربایجان آنلاین، با توسعه با تکیه بر توان بومی در این طرح، به جای استفاده از گیاهان غیربومی که نیازمند منابع آبی بسیار هستند، بر کاشت درختان و درختچههایی تمرکز شده که با شرایط اقلیمی تبریز همخوانی کامل دارند. این رویکرد، ضمن صرفهجویی در مصرف آب، پایداری فضاهای سبز را در بلندمدت تضمین میکند. استفاده از دانش متخصصان بومی برای طراحی این بوستانها، سبب شده تا هر فضای سبز، بازتابی از طبیعتِ پیرامونِ شهر باشد. یکی از محورهای اصلی این برنامه، توزیع متناسب سرانه فضای سبز در تمامی نواحی است. با اولویتبندی محلات کمبرخوردار، تلاش شده تا ساکنانِ این مناطق نیز به امکانات رفاهی و تفرجگاهی دسترسی برابر داشته باشند. هدف نهایی، این است که هر شهروند در فاصله کوتاهی از محل سکونت خود، به محیطی آرام و سرسبز دسترسی داشته باشد تا بار روانیِ ناشی از زندگیِ شهری تا حد زیادی کاهش یابد.
در این برنامه، جایگاه مشارکت شهروندان در حفظ و نگهداشت این سرمایههای عمومی، نقشی تعیینکننده دارد. نظامِ پایشِ لحظهایِ وضعیت بوستانها و بهرهگیری از شیوههای نوین آبیاری که کمترین هدررفت منابع را به همراه دارد، از ویژگیهای بارز این دوره از مدیریت فضای سبز است. این همافزایی میان مدیریت شهری و شهروندان، ضامنِ ماندگاری و پویایی ریههای تنفسیِ شهر خواهد بود.
با تکمیل مراحل اجرایی این طرح در بازههای زمانی پیشبینی شده، تبریز میتواند به الگویی برای توسعه پایدار در سطح منطقه تبدیل شود. این حرکت، تنها کاشت درخت نیست؛ بلکه سرمایهگذاری برای آیندهای است که در آن سلامت تن و روان ساکنان، اولویت نخست مدیریت شهری باشد.
دیدگاهتان را بنویسید