۴۰ درصد بیکارها مدرک دانشگاهی دارند؛ رؤیایی که برای یک نسل فرو ریخت
به گزارش آذربایجان آنلاین، با افزایش سن، شبکه رگهایی که از مغز محافظت میکنند، شکنندهتر میشود. این سامانه که سد خونیمغزی نام دارد، بهطور معمول جلوی ورود مواد مضر از جریان خون به بافت مغز را میگیرد. اما به مرور زمان، این سد ضعیف و نشتدار میشود و مولکولهای آسیبرسان میتوانند از آن عبور کنند. این نشت باعث التهاب در مغز میشود که با اُفت شناختی و بیماریهایی مانند آلزایمر مرتبط است.
چند سال پیش، همین گروه پژوهشی کشف کردند موشهایی که ورزش میکنند، سطح بالاتری از آنزیمی به نام GPLD1 در کبد خود تولید میکنند. به نظر میرسید که این آنزیم اثرات جوانکنندهای روی مغز دارد، اما یک معمای بزرگ باقی بود: GPLD1 نمیتواند وارد مغز شود. پس چطور بر سلامت مغز تأثیر میگذارد؟
این مطالعه جدید که بهتازگی در مجله سِل/ Cell منتشر شده، این معما را حل کرده است. پژوهشگران دریافتند که GPLD1 با هدفگیری پروتئین دیگری به نام TNAP کار خود را انجام میدهد. با افزایش سن، پروتئین TNAP در سلولهای تشکیلدهنده سد خونیمغزی جمع میشود. این تجمع، سد را ضعیفتر میکند و نفوذپذیری آن را افزایش میدهد.
وقتی موشها ورزش میکنند، کبدشان آنزیم GPLD1 را در جریان خون آزاد میکند. این آنزیم به رگهای اطراف مغز میرود و پروتئین TNAP را از سطح آنها جدا میکند. با حذف این پروتئین، GPLD1 به ترمیم سد خونیمغزی و کاهش نشت آن کمک میکند.
دکتر سائول ویلدا (Saul Villeda)، مدیر مرکز تحقیقات پیری بِیکِر در دانشگاه کالیفرنیا سانفرانسیسکو و نویسنده ارشد این مطالعه، میگوید: این کشف نشان میدهد که برای درک پیری مغز، نباید فقط خود مغز را مطالعه کرد؛ بلکه باید به کل بدن توجه کرد.
دیدگاهتان را بنویسید