از سفرههای کوچک تا اضطرابهای بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا میرود، مسئولیت پاسکاری میشود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
به گزارش آذربایجان آنلاین در ساختار فعلی مدیریت شهری، تمایل به اجرای پروژههای نمایشی و کلان که اثرگذاری سریع و بصری در رسانهها دارند، بسیار بیشتر از پروژههای زیرساختی و محلهمحور است. این رویکرد، اگرچه چهره شهر را در برخی نقاط مدرن جلوه میدهد، اما در واقعیت، یک شکاف عمیق میان کیفیت زندگی در مرکز و حاشیه ایجاد کرده است.
اولویت با نمایش یا خدمات؟ واقعیت این است که هزینههای گزاف صرف پروژههای بزرگ شهری میشود، در حالی که بسیاری از محلات پیرامونی همچنان با چالشهای بنیادین مانند فرسودگی شبکه فاضلاب، نقص در روشنایی معابر و کمبود فضاهای سبز کاربردی دستوپنجه نرم میکنند. این عدم توازن، نشاندهنده یک نقص استراتژیک در مدل توزیع منابع است؛ مدلی که به جای تمرکز بر توزیع عادلانه خدمات، بر بهبود منظر بصری در نقاط خاص تمرکز دارد.
پیامدهای نابرابری فضایی این تمرکز پروژهمحور بر هسته مرکزی، نه تنها عدالت اجتماعی را زیر سوال میبرد، بلکه باعث میشود محلات حاشیهای به کانونهای نارضایتی تبدیل شوند. وقتی شهروندان مناطق پیرامونی احساس کنند که حقوق اولیه آنها مانند امنیت در معابر یا دسترسی به خدمات شهری پایدار در اولویت نیست، مشروعیت برنامههای توسعه شهری نیز دچار چالش خواهد شد.
راهکار حرکت از پروژهسازی به سمت شهروندسازی برای عبور از این وضعیت، مدیریت شهری نیازمند تغییر نگاه از پروژههای بزرگ با بودجههای سنگین به سمت پروژههای کوچک با اثرگذاری بالا است. راهکار اصلی، پیادهسازی مدل مدیریت محلهمحور است؛ جایی که بودجهها نه بر اساس اولویتهای نمایش رسانهای، بلکه بر اساس شاخصهای واقعی نیاز محله و عدالت در توزیع خدمات تخصیص یابد. تا زمانی که معیار موفقیت مدیریت شهری، تعداد پروژههای بزرگ نباشد و به میزان بهبود کیفیت زندگی در هر محله تغییر نیابد، توسعه شهر تنها یک پوشش برای نابرابری خواهد بود.
دیدگاهتان را بنویسید