شنبه / ۲۵ مهر / ۱۴۰۵ Saturday / 17 October / 2026
×
از سفره‌های کوچک تا اضطراب‌های بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
یادداشت هساره سلامی به مناسبت ۱۰ اکتبر، روز جهانی سلامت روان

از سفره‌های کوچک تا اضطراب‌های بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟

تهران - آذربایجان آنلاین - ترکیه با حدود ۳۹۵ هزار و ۸۰۰ نیروی نظامی، دومین نیروی پرشمار ناتو پس از آمریکا محسوب می‌شود؛ در حالی که لهستان با ۲۶۳ هزار و ۶۰۰ نیرو به رتبه سوم رسیده و یونان نیز با ۱۱۳ هزار و ۱۰۰ نیروی نظامی در جایگاه نهم قرار دارد.
ترکیه با ۳۹۵ هزار نیروی نظامی رتبه دوم ناتو ماند؛ لهستان به رتبه سوم رسید

به گزارش آذربایجان آنلاین، تازه‌ترین آمارهای مورد بررسی درباره نیروهای نظامی اعضای ناتو نشان می‌دهد آمریکا با یک میلیون و ۳۲۱ هزار و ۹۰۰ نیروی نظامی در رتبه نخست قرار دارد و ترکیه با ۳۹۵ هزار و ۸۰۰ نیرو جایگاه دوم را در اختیار دارد.

لهستان نیز با ۲۶۳ هزار و ۶۰۰ نیروی نظامی در رتبه سوم قرار گرفته است؛ کشوری که در سال‌های اخیر افزایش قابل توجهی در ظرفیت نظامی و هزینه‌های دفاعی خود داشته است.

فرانسه با ۲۰۲ هزار نیرو، ایتالیا با ۱۹۱ هزار و ۶۰۰ نیرو، آلمان با ۱۸۳ هزار و ۲۰۰ نیرو، انگلیس با ۱۲۵ هزار و ۹۰۰ نیرو و اسپانیا با ۱۱۹ هزار و ۹۰۰ نیرو در رتبه‌های بعدی قرار دارند. یونان نیز با ۱۱۳ هزار و ۱۰۰ نیروی نظامی نهمین نیروی پرشمار ناتو محسوب می‌شود.

در این میان، تفاوت میان ترکیه، لهستان و یونان تنها به تعداد نیروها محدود نمی‌شود و هر یک رویکرد متفاوتی برای تقویت توان دفاعی خود دنبال کرده‌اند.

لهستان پس از جنگ اوکراین افزایش توان نظامی و تقویت حضور خود در جناح شرقی ناتو را در اولویت قرار داده و هدف‌گذاری این کشور، رسیدن به ارتشی ۳۰۰ هزار نفری است. بودجه دفاعی لهستان در سال ۲۰۲۶ نیز حدود ۳۸ میلیارد دلار اعلام شده که بخش قابل توجهی از آن به تجهیزات و تسلیحات اختصاص دارد.

ترکیه نیز با بودجه دفاعی حدود ۲۹ میلیارد دلار، علاوه بر برخورداری از یکی از بزرگ‌ترین نیروهای نظامی ناتو، توسعه صنایع دفاعی داخلی را دنبال می‌کند. با این حال، در برخی فناوری‌های پیشرفته دفاعی همچنان وابستگی‌هایی به خارج از کشور دارد.

یونان رویکرد متفاوتی دارد و بخش مهمی از توان دفاعی خود را بر بازدارندگی هوایی و دریایی متمرکز کرده است؛ رویکردی که بخشی از آن به رقابت و اختلافات دیرینه این کشور با ترکیه بازمی‌گردد.

در مجموع، شمار بالای نیروهای نظامی به تنهایی معیار تعیین‌کننده قدرت دفاعی کشورها نیست و عواملی مانند تجهیزات، فناوری، بودجه، توان صنعتی، پدافند و ساختار نیروهای مسلح نیز در ارزیابی قدرت نظامی نقش دارند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *