از سفره‌های کوچک تا اضطراب‌های بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا می‌رود، مسئولیت پاسکاری می‌شود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
رضوانی: در سفر اخیر ۳ همت به انتقال آب ارس اختصاص یافت؛ ابرپروژه ۲۵ همتی با این روند ۱۰ سال طول میکشد!«یک ملت، دو دولت»، اما نه یک سیاست، زیر سایه حجاب؛ شکاف باکو و آنکارا علنی شدعبداللهی: به این سفر و نحوه توزیع اعتبارات معترضیم؛ سفر قائمپناه خروجی ملموسی نداشت؛ جلسات بینتیجه و فقط وقتگیر بودنوین: نحوه حضور پزشکیان در تبریز غیرعرفی بود؛ مردم مصوبه قابل لمس میخواهند، نه گفتاردرمانیآقای پزشکیان، سفر غیررسمی ممکن بود؛ پس چرا سفر رسمی لغو شد؟ذاکر: دولت برای بهبود معیشت مردم و کنترل بازار ارز و سکه جدیتر عمل کنداسماعیلی: مردم آذربایجان انتطار حضور رئیسجمهور را داشتند؛ مردم از حضورهای نمادین بهرهای نمیبرند؛ مشکلات استان باید حل شودشهسواری: پزشکیان وعده داد در نخستین فرصت بهصورت علنی در جمع مردم آذربایجان شرقی حضور یابد
به گزارش آذربایجان‌آنلاین، سالوادور دالی پیش از آنکه به یکی از نمادهای سوررئالیسم تبدیل شود، در نوجوانی مناظر طبیعی را با رویکردی بسیار متعارف‌تر نقاشی می‌کرد. «دم پرستو» از سال ۱۹۸۳ نیز به‌عنوان آخرین نقاشی او شناخته می‌شود و فاصله بصری چشمگیری با آثار آغازینش دارد.
ونسان ون‌گوگ نیز فعالیت هنری خود را با آثاری تیره‌تر و واقع‌گرایانه آغاز کرد. «ریشه‌های درخت» که در سال ۱۸۹۰ خلق شد، از سوی پژوهشگران به‌عنوان یکی از جدی‌ترین گزینه‌ها برای آخرین نقاشی او شناخته می‌شود؛ بنابراین برخلاف تصور رایج، لزوماً «گندمزار با کلاغ‌ها» آخرین اثر ون‌گوگ نبوده است.
واسیلی کاندینسکی پیش از تبدیل‌شدن به یکی از پیشگامان هنر انتزاعی، آثاری با فرم‌های قابل‌شناسایی و منظره‌محور خلق می‌کرد. مقایسه نقاشی‌های نخستین او با آثار انتزاعی سال‌های پایانی زندگی، یکی از آشکارترین نمونه‌های تحول سبک یک هنرمند در تاریخ هنر است.
پابلو پیکاسو نیز از کودکی استعداد چشمگیری در طراحی و نقاشی داشت و اثر مشهور «پیکادور» را در سال‌های کودکی خلق کرد. آثار واپسین او، از جمله خودنگاره‌های سال ۱۹۷۲، در نقطه مقابل واقع‌گرایی آثار ابتدایی قرار دارند و با خطوط خشن‌تر، فرم‌های شکسته و چهره‌هایی دگرگون‌شده شناخته می‌شوند.
پیت موندریان نیز پیش از رسیدن به ترکیب‌بندی‌های هندسی مشهور خود، منظره‌هایی کاملاً طبیعت‌گرایانه می‌کشید. «پیروزی بوگی ووگی» از واپسین پروژه‌های او بود که با مرگش در سال ۱۹۴۴ ناتمام باقی ماند.
کلود مونه از منظره‌نگاری‌های دوران جوانی به مجموعه عظیم «نیلوفرهای آبی» رسید؛ مجموعه‌ای که در سال‌های پایانی زندگی بخش بزرگی از فعالیت هنری او را به خود اختصاص داد. هنری ماتیس نیز در سال‌های پایانی، به‌دلیل محدودیت‌های جسمانی، تکنیک مشهور برش کاغذهای رنگی را گسترش داد.
فریدا کالو در سال ۱۹۲۶ و پس از حادثه شدیدی که زندگی‌اش را تغییر داد، «خودنگاره با لباس مخملی» را خلق کرد. «زنده باد زندگی» نیز که هندوانه‌هایی رنگارنگ را نشان میدهد، از آخرین آثار اوست؛ هرچند درباره اینکه دقیقاً آخرین نقاشی کالو بوده و زمان درج عبارت روی آن، میان منابع تاریخ هنر بحث‌هایی وجود دارد.
گوستاو کلیمت نیز «عروس» را هنگام مرگ در سال ۱۹۱۸ ناتمام گذاشت؛ اثری که در کنار طراحی‌ها و نقاشی‌های ابتدایی او، فاصله میان آغاز مسیر یک هنرمند جوان و زبان بصری پیچیده سال‌های پایانی زندگی‌اش را به نمایش می‌گذارد.
این مقایسه‌ها بیش از آنکه فقط «اولین و آخرین» تابلوها باشند، نشان می‌دهند سبک بسیاری از بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ از نقطه‌ای کاملاً متفاوت آغاز شده و در طول دهه‌ها تجربه، آزمون و تغییر به تصویری رسیده که امروز با نام آنها می‌شناسیم.
از عراق تا ایران؛ استارلینک پشت مرزهای ایران؛ فناوری تازه یا چالش جدید حاکمیت دیجیتال؟
دردسر جدید مردم با هوشمند سازی کارت سوخت جایگاه‌ها ؛ صف‌های طولانی بنزین در راه است؟
سبد معیشت ۶۷ درصد گران شد؛ کالابرگ هنوز یک میلیون تومان و تنها ۲۶ درصد را پوشش میدهد
دروازه‌بان تراکتور مقابل ستاره‌های الهلال و الاهلی؛ بیرانوند نامزد بهترین بازیکن سال آسیا شد!
جناب قلعه‌نویی؛ نیمکت تیم ملی جای بهانه‌تراشی نیست! اگر به قهرمانی آسیا اعتقاد نداری، کنار برو!
بیرانوند از تراکتوری‌ها عذرخواهی کرد؛ حرف‌هایم از سر دلسوزی بود
دیدگاهتان را بنویسید