از سفرههای کوچک تا اضطرابهای بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا میرود، مسئولیت پاسکاری میشود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
به گزارش آذربایجان آنلاین، منتقدان این روند معتقدند استفاده افراطی از نمای رومی نهتنها ارتباط چندانی با معماری بومی و تاریخی ایران ندارد، بلکه به یکنواختی چهره شهرها و حذف تدریجی تفاوتهای اقلیمی و فرهنگی میان مناطق مختلف منجر شده است.
در حالی که معماری ایرانی مجموعهای غنی از آجرکاری، کاشی، هندسه، ایوان، سایهبان، حیاط، تناسبات بومی و مصالح متناسب با اقلیمهای مختلف دارد، بخش قابل توجهی از ساختمانسازی جدید به الگوهایی وابسته شده که بیشتر با ظاهر نئوکلاسیک اروپایی شناخته میشوند.
یکی از انتقادهای رایج این است که فراوانی این نماها به حدی رسیده که برخی محلهها بیش از آنکه یادآور هویت شهری ایران باشند، تصویری تقلیدی از معماری کلاسیک غربی ارائه میکنند؛ موضوعی که این پرسش را جدیتر کرده است: چرا در ساختوساز معاصر، از ظرفیت گسترده معماری اصیل ایرانی برای خلق نماهای جدید، زیبا و در عین حال مدرن استفاده نمیشود؟
کارشناسان معماری سالهاست بر این نکته تأکید دارند که بازگشت به هویت ایرانی الزاماً به معنای تقلید از بناهای تاریخی نیست؛ بلکه میتوان عناصر، تناسبات، مصالح و منطق معماری ایرانی را با زبان معاصر ترکیب کرد تا هر شهر، بهجای تبدیلشدن به مجموعهای از ساختمانهای مشابه، هویت بصری مستقل و متناسب با فرهنگ و اقلیم خود داشته باشد.
دیدگاهتان را بنویسید