یادداشت ستاره جهان بخش پور
در واپسین روزهایی که لالایی شبها، صدای انفجارها و سایهی مرگ بود، اکنون جای خود را به کابوس تکرار و ترسی خاموش داده است. حس ناامنی دائمی، نگرانی برایِ از دست دادنِ دوبارهی عزیزان و تلخی خاطراتِ گذشته را به تصویر میکشد و پرسشی بنیادین را مطرح میکند: آیا آرامشِ واقعی، پس از این همه زخم، دستیافتنی است، یا سایهی "نکند دوباره جنگ شود، تا ابد بر جانها سنگینی خواهد کرد؟