کارگران ساختمانی برای یک لقمه نان قربانی می‌شوند!

به گزارش آذربایجان آنلاین، مرور روزانه اخبار حوادث کار در کشور، ابعاد فاجعه‌ای دردناک و خاموش را در کارگاه‌های ساختمانی برملا می‌کند. قشری که سخت‌ترین کارها را برای ساختن سقف‌های امن برای دیگران به جان می‌خرند، خود در ارتفاع ده‌ها متری، بدون داشتن ساده‌ترین تجهیزات اولیه نظیر تور ایمنی یا پوشش‌های محافظ، دست‌پنجه نرم می‌کنند و روزانه قربانی سقوط از ارتفاع، ریزش آوار یا بلعیده شدن در چاهک‌های تاریک آسانسور می‌شوند.
​طبق آمارهای رسمی و گواهی فعالان کارگری، نزدیک به ۴۸ درصد از کل حوادث ناشی از کار کشور، تنها متعلق به بخش صنعت ساختمان است؛ رقمی تکان‌دهنده که نشان‌دهنده سوءمدیریت عمیق و انفعال بازرسان ادارات کار در نظارت بر پروژه‌های بلندمرتبه است. در این میان، بودجه‌های کلان سرانه آموزشی کارگران نیز گویی در کاغذبازی‌های اداری گم شده و سهم ده‌ها هزار کارگر در برخی استان‌ها، دوره‌های آموزشی ناچیزی است که عملاً هیچ دردی از ایمنی آنان دوا نمی‌کند.
​عباس شیری، بازرس کانون انجمن‌های صنفی کارگران ساختمانی کشور، با انتقاد شدید از خلأهای قانونی موجود، تاکید می‌کند که کارفرمایان و پیمانکاران به دلیل نبود مجازات‌های بازدارنده و داشتن مصونیت آهنین، ایمنی را «هزینه اضافی» تلقی می‌کنند. وقتی کارگری جان خود را از دست می‌دهد، کارفرما حتی یک ساعت رنگ بازداشتگاه را نمی‌بیند و تمام دیه و غرامت متوفی از محل پوشش‌های بیمه‌ای پرداخت می‌شود؛ روندی که باعث شده سرمایه‌داران بدون هیچ سابقه کیفری یا بازخواست جدی، پروژه‌های بعدی را هم بر روی خون کارگران بنا کنند.
​از سوی دیگر، رویه ناعادلانه کارشناسان در صحنه حادثه و انداختن درصدی از تقصیر به گردن کارگر جان‌باخته‌ای که امکان دفاع از خود را ندارد، داغ خانواده‌های بی‌سرپرست را دوچندان کرده است. ادامه این روند و سکوت در برابر انباشت ضایعات کشنده در چاهک‌های آسانسور و داربست‌های مرگبار، نشان می‌دهد که تا اصلاح ریشه‌ای قوانین و برخورد قاطع با کارفرمایان متخلف، جاده‌های ساخت‌وساز همچنان قربانی خواهد گرفت.