پایان خواب زمستانی توربین‌های تبریز؛ ۱۵۰ میلیارد ریال برای جبران ناکارآمدی‌های گذشته

به گزارش آذربایجان آنلاین، بازگشت دو واحد از سه واحد توربین بادی عون‌بن‌علی به شبکه با هزینه ۱۵۰ میلیارد ریالی، اگرچه در شرایط ناترازی شدید برق کشور یک گام زیست‌محیطی مثبت تلقی می‌شود، اما از نگاه کارشناسان حوزه انرژی، این اقدام نوعی نوشدارو پس از مرگ سهراب است. نخستین توربین این مجموعه در بهمن ۱۳۸۸ توسط سازمان انرژی‌های نو ایران (سانا) افتتاح شد، اما در کمال ناباوری از سال ۱۳۹۰ از مدار خارج گردید و بیش از یک دهه به عنوان المان‌های فلزی بی‌مصرف، بر فراز کوه عینالی خودنمایی می‌کرد. خاموشی طولانی‌مدت این واحدها در شهری که صنایع آن در تابستان با قطعی برق و در زمستان با بحران مازوت‌سوزی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، نشان‌دهنده نبود یک استراتژی منسجم برای صیانت از سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده در حوزه انرژی‌های پاک است.

هرچند مدیرعامل برق منطقه‌ای آذربایجان دستاوردهای زیست‌محیطی این پروژه را شامل تولید سالانه ۲ هزار مگاوات‌ساعت برق پاک، صرفه‌جویی سالانه یک میلیون لیتر آب و سوخت گاز، و کاهش ۱۵ هزار تنی گازهای گلخانه‌ای به عنوان ویترین موفقیت مدیریت خود ارائه می‌دهد، اما سوال اصلی افکار عمومی اینجاست که چرا رفع موانع حقوقی و فنی این توربین‌ها باید بیش از ۱۴ سال به درازا بکشد و مستلزم دخالت مستقیم دادستانی، استانداری و شهرداری باشد؟ از سوی دیگر، اشتغال‌زایی محدود ۱۰ نفره در قبال سرمایه‌گذاری ۱۵۰ میلیارد ریالی نشان می‌دهد این پروژه بیشتر جنبه نمادین دارد تا اشتغال‌زا. در حالی که نمایندگان مجلس از لزوم جذب سرمایه‌گذار جدید در حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر سخن می‌گویند، واقعیت میدان حاکی از آن است که تا زمان اصلاح ساختار بوروکراتیک و تضمین نگهداری صحیح از تجهیزات موجود، بخش خصوصی تمایلی به ورود به پروژه‌های بادخیز شمال‌غرب نخواهد داشت. بازتوانی توربین‌های عینالی باید به جای یک جشن مدیریتی، به عنوان یک زنگ هشدار جدی برای سایر پروژه‌های نیمه‌کاره و رها شده استان نگریسته شود.