کارت زرد به یک وزیر یا نادیده گرفتن دو سال جهاد برای امنیت غذایی؟
ایران روی زمین تشنه ایستاده است بحران آب دیگر فقط کمبود باران نیست
هفت مرحله برای تحقق حق اشتغال و ازدواج؛ پیوند حقوق شهروندی، فناوری و ضمانت اجرا
به گزارش آذربایجان آنلاین، تیم ملی ایران پس از ناکامی در جام جهانی و حذف زودهنگام، در شرایطی به کشور بازگشت که طبق روال همیشگی، نهتنها کسی مسئولیت شکست را نپذیرفت، بلکه همهچیز با آمار و ارقام توجیه شد.
امیر قلعهنویی و کادرش این بار هم به «امید به گل» پناه بردند؛ آماری که ظاهراً قرار است جای نتیجه واقعی را بگیرد. از نگاه آنها، تولید موقعیت مقابل حریفان، حتی اگر به گل و صعود ختم نشود، یک دستاورد تاریخی محسوب میشود!
از آن جالبتر، این ادعاست که امروز «همه دنیا درباره فوتبال ایران صحبت میکنند»؛ گزارهای که بیشتر شبیه دلخوشی است تا تحلیل فنی.
حالا با همین فرمان جلو برویم؛ فدراسیون هم که پای ادامه همکاری ایستاده، پس از همین حالا میتوان ترکیب نیمکت تیم ملی در جام ملتهای ۲۰۲۷ را قطعی دانست.
نتیجه؟ سناریو کاملاً آشناست:
اگر قهرمان شدیم که همه چیز عالی است.
اما اگر مثل دهههای گذشته باز هم جام از دست رفت، باز هم قرار نیست اتفاق خاصی افتاده باشد. چون دیگر معیار موفقیت تغییر کرده است.
در این فوتبال، ما قهرمان «امید به گل» هستیم.
قهرمان «خلق موقعیت» هستیم.
قهرمان «آمارهای قشنگ روی کاغذ» هستیم.
و در نهایت، اگر حذف هم شدیم، باز هم میتوانیم با خیال راحت بگوییم:
تیم ملی شکست نخورده… فقط طبق معمول، از رقابتها کنار رفته است!
از نگاه یک هوادار، این چرخه تکراری بیشتر از هر چیزی آزاردهنده است؛ فوتبالی که در آن نتیجه واقعی قربانی توجیههای همیشگی میشود.
دیدگاهتان را بنویسید