از سفره‌های کوچک تا اضطراب‌های بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا می‌رود، مسئولیت پاسکاری می‌شود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
رضوانی: در سفر اخیر ۳ همت به انتقال آب ارس اختصاص یافت؛ ابرپروژه ۲۵ همتی با این روند ۱۰ سال طول می‌کشد!«یک ملت، دو دولت»، اما نه یک سیاست، زیر سایه حجاب؛ شکاف باکو و آنکارا علنی شدعبداللهی: به این سفر و نحوه توزیع اعتبارات معترضیم؛ سفر قائم‌پناه خروجی ملموسی نداشت؛ جلسات بی‌نتیجه و فقط وقت‌گیر بودنوین: نحوه حضور پزشکیان در تبریز غیرعرفی بود؛ مردم مصوبه قابل لمس می‌خواهند، نه گفتاردرمانیآقای پزشکیان، سفر غیررسمی ممکن بود؛ پس چرا سفر رسمی لغو شد؟ذاکر: دولت برای بهبود معیشت مردم و کنترل بازار ارز و سکه جدیتر عمل کنداسماعیلی: مردم آذربایجان انتطار حضور رئیسجمهور را داشتند؛ مردم از حضورهای نمادین بهرهای نمیبرند؛ مشکلات استان باید حل شودشهسواری: پزشکیان وعده داد در نخستین فرصت بهصورت علنی در جمع مردم آذربایجان شرقی حضور یابد
دیشب، تبریز نه فقط یک شهر، که تپش قلب یک ملت بود. تراکتور، این اسطوره سرخپوشِ آذربایجان، با پیروزی شکوهمندش در لیگ‌برتر، جام قهرمانی را به خانه آورد و خیابان‌های شهر را به دریایی از شور و غرور بدل کرد. از میدان ساعت تا خیابان‌های سنگ‌فرش ولیعصر، از کوی‌های قدیمی اهراب تا بلوارهای مدرن ائل‌گلی، مردم آذربایجان با پرچم‌های سرخ تراکتور، یکپارچه فریاد شادی سر دادند: «یاشاسین تراکتور، یاشاسین آذربایجان!»
این قهرمانی، تنها یک پیروزی در مستطیل سبز نبود؛ روایتی بود از اصالت، همبستگی و عشقی ریشه‌دار که در جان مردم این دیار جریان دارد. خیابان‌های تبریز، دیشب شاهد حضور مردمی بود که گویی تاریخ و فرهنگ‌شان را در دست داشتند. پیرمردی با کلاه پشمی و عصای چوبی، کنار جوانی با شال تراکتور بر دوش، شانه به شانه شعار می‌دادند. مادری با کودکی در آغوش، پرچم سرخ تیم را تکان می‌داد و دخترکی با گونه‌های سرخ از هیجان، نام بازیکنان را فریاد می‌زد. این تصاویر، نه فقط یک جشن، که تابلویی از اتحاد نسلی بود؛ اتحادی که ریشه در غیرت و اصالت آذربایجانی دارد.
مردم در خیابان‌ها، با طبل و ساز، با آوازهای ترکی که از دل تاریخ این سرزمین برمی‌خاست، جشنی به پا کردند که انگار سهند و سبلان هم آن را شنید و ارس برایش دست زد. پرچم‌های تراکتور در باد می‌رقصیدند و نور قرمز فشفشه‌ها، آسمان تبریز را رنگین کرد. در میان این همهمه، داستان‌هایی از همبستگی شکل گرفت: غریبه‌هایی که در شادی یکدیگر شریک شدند، دست‌فروش‌هایی که پرچم‌های کوچک تراکتور را به کودکان هدیه دادند، و راننده‌ای که بوق ممتدش، بخشی از سمفونی شادی شهر شد.
تراکتور برای مردم آذربایجان، بیش از یک تیم است؛ نماد هویتی است که در گذر سال‌ها، با غیرت و استقامت گره خورده. دیشب، کارگری که پس از شیفت شبانه‌اش به خیابان آمد، دانشجویی که با صدای گرفته از فریاد، باز هم شعار سر داد، و پیرزنی که در خانه‌اش دعای خیر برای بازیکنان خواند، همه در این پیروزی شریک بودند. این قهرمانی، متعلق به مردمی است که در سرمای استخوان‌سوز زمستان و گرمای سوزان تابستان، در استادیوم یادگار امام و کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر، هرگز دست از حمایت نکشیدند.
دیشب، تبریز فقط جشن نگرفت؛ تبریز نشان داد که چگونه می‌توان با عشق و همبستگی، حماسه آفرید. تراکتور، با هر گلش، با هر دفاع جانانه‌اش، و با جام طلایی که در دستان کاپیتانش درخشید، قلب میلیون‌ها آذربایجانی را فتح کرد. این پیروزی، نه فقط برای امروز، که برای آیندگان روایت خواهد شد؛ روایتی از روزی که مردم آذربایجان، با اصالت و غرور، نام تراکتور را در تاریخ حک کردند.
یاشاسین تراکتور، یاشاسین آذربایجان!
از عراق تا ایران؛ استارلینک پشت مرزهای ایران؛ فناوری تازه یا چالش جدید حاکمیت دیجیتال؟
دردسر جدید مردم با هوشمند سازی کارت سوخت جایگاه‌ها ؛ صف‌های طولانی بنزین در راه است؟
سبد معیشت ۶۷ درصد گران شد؛ کالابرگ هنوز یک میلیون تومان و تنها ۲۶ درصد را پوشش میدهد
دروازه‌بان تراکتور مقابل ستاره‌های الهلال و الاهلی؛ بیرانوند نامزد بهترین بازیکن سال آسیا شد!
جناب قلعه‌نویی؛ نیمکت تیم ملی جای بهانه‌تراشی نیست! اگر به قهرمانی آسیا اعتقاد نداری، کنار برو!
بیرانوند از تراکتوری‌ها عذرخواهی کرد؛ حرف‌هایم از سر دلسوزی بود
دیدگاهتان را بنویسید