«نادر را دیدم که بوی خون می‌داد»؛ روایت روزی که نادرشاه مرزهای ایران را پس گرفت

به گزارش آذربایجان آنلاین، آنچه از نظر تاریخی مستند است، موفقیت نادرشاه در بازگرداندن بخش‌های بزرگی از قفقاز و وادار کردن روسیه به تخلیه سرزمین‌هایی است که در سال‌های بحران ایران به اشغال خود درآورده بود.

در مارس ۱۷۳۵، ایران و روسیه «عهدنامه گنجه» را امضا کردند؛ براساس این توافق، روسیه پذیرفت مناطق باقی‌مانده تحت تصرف خود، از جمله دربند و باکو، را به ایران بازگرداند. این توافق در شرایطی حاصل شد که نادرشاه همزمان در حال جنگ با عثمانی و بازپس‌گیری سرزمین‌های قفقاز بود.

نادرشاه پس از پیروزی بر عثمانی‌ها، در حالی که کنار سفره‌ای ساده نشسته بود، پیازی را با شمشیر خونین برید و به «گالیتزین» هشدار داد اگر نیروهای روس خاک ایران را ترک نکنند، سرنوشتی مشابه سپاه عثمانی خواهند داشت.

در ادامه همین روایت، جمله‌ای به نماینده روسیه نسبت داده می‌شود که برای دربار روسیه نوشته است: «نادر را دیدم که بوی خون می‌داد» و خروج فوری از ایران را توصیه کرده است.
اما پشت این روایت، یک واقعیت تاریخی بزرگ قرار دارد: نادرشاه توانست در دوره‌ای که ایران بخش‌هایی از قفقاز و سواحل خزر را از دست داده بود، با ترکیبی از قدرت نظامی و دیپلماسی، حاکمیت ایران را بر مناطق مهمی بازگرداند و روسیه نیز طبق عهدنامه گنجه از باقی متصرفات خود عقب نشست.