فریاد خاموش کودکان در کوران جنگ تحمیلی؛ ترکش‌ پنهان بر روح‌های کوچک

تصور کنید کودکی را که هر سحرگاه، نه با نوای دلنشین پرندگان، بلکه با غرش مهیب موشک‌ها و انفجارهای جنگ تحمیلی از خواب شیرین بیدار می‌شود و دقیقا شب با همین سر و صدا سر به بالین می‌گذارد؛ جهانی که برای او در چهاردیواری اتاقش خلاصه شده، ناگهان در هیاهوی جنگ غرق می‌گردد و حس پریشانی و ناامنی، چون سایه‌ای شوم، او را در بر می‌گیرد.

در این برهه‌ی حساس، ایجاد و حفظ فضایی گرم، صمیمی و سرشار از گفتگوی مداوم میان اعضای خانواده، نقشی بی‌بدیل و حیاتی ایفا می‌کند. این ارتباط، همچون سپری نامرئی، از روح و روان کودکان در برابر آسیب‌های جنگی محافظت نموده و اثرات روانی ناگوار آن را به حداقل ممکن می‌رساند.

در دوران پرآشوب جنگ، گفتگوی سازنده با افراد امین و قابل اتکا باید به صورت فعال و مداوم ادامه یابد. این جریان پیوسته‌ی ارتباط، همچون رودخانه‌ای خروشان، از رکود و فروپاشی سیستم روانی جلوگیری می‌کند. این اصل، برای کودکان اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا ذهن و احساسات آن‌ها نیازمند تخلیه و پردازش در محیطی امن، آرام و سرشار از درک متقابل است.

پشت هر خبری از جنگ، کودکی است که شاید دیگر نتواند بخندد، کودکی که رویایش به کابوس بدل شده و دنیای کوچکش پر از ترس شده است. ذهن کنجکاو و حساس کودکان، همچون باغچه‌ای است که با اطلاعات پیرامون خود تغذیه می‌شود. گفتگو، همچون بارانی ملایم، این باغچه را سیراب کرده و به آن آرامش می‌بخشد. با برقراری ارتباطی عمیق و معنادار، می‌توان به این فرشتگان کوچک یاری رساند تا در طوفان جنگ تحمیلی، آرامش گمشده‌ی خود را باز یابند و با قلبی استوارتر، به آینده بنگرند.