حق ایران تثبیت شد؛ فیفا حضور تیم ملی در جام جهانی را قطعی دانست

به گزارش آذربایجان آنلاین، اظهارات تازه جیانی اینفانتینو فقط یک تأیید معمولی نیست؛ او عملاً روی حق حضور ایران در جام جهانی خط بطلان بر هر نوع فشار سیاسی کشیده است. رئیس فیفا در سخنرانی خود در آمریکا گفته است: «ایران به‌طور قطع می‌آید» و توضیح داده: «ایران باید بیاید، چون نماینده مردم خود است.» او همچنین افزوده است که با بازیکنان و کادر فنی ایران صحبت کرده و از آمادگی و انگیزه تیم تمجید کرده است. در روایت AP و دیگر منابع، اینفانتینو حتی از این گفته که فوتبال باید بیرون از سیاست بماند و فیفا باید بین کشورها «پل» بسازد، نه این‌که به امتداد جنگ تبدیل شود.

این موضع وقتی مهم‌تر می‌شود که کنار سخنان صریح مقام‌های AFC گذاشته شود. وینزور جان، دبیرکل AFC، گفته است: «آن‌ها عضو ما هستند و ما می‌خواهیم بازی کنند.» او در همان نشست خبری تأکید کرده: «امروز هیچ اطلاع رسمی‌ای از سوی فدراسیون ایران درباره انصراف وجود ندارد» و افزوده که «فدراسیون به ما گفته به جام جهانی می‌روند.» این جمله‌ها از آن جهت معنادار است که AFC، برخلاف فضای سیاسیِ ملتهب، بر جایگاه ورزشی ایران ایستاده و خواهان حضور این تیم در رقابت‌هاست.

در کنار AFC، فدراسیون فوتبال ایران هم از ابتدا تلاش کرده کانال گفت‌وگو را باز نگه دارد. مهدي محمدنبی، نایب‌رئیس اول فدراسیون فوتبال ایران، گفته است: «ما با هر تصمیمی که فیفا بگیرد، همراهی می‌کنیم» و هم‌زمان تأکید کرده که اینفانتینو «حمایت لازم را از تیم ملی» نشان داده و این حمایت، برای بازیکنان «یک روحیه بسیار خوب» ایجاد کرده است. در گزارش‌های Reuters و AFP هم آمده که ایران به‌دلیل شرایط امنیتی ناشی از جنگ، درخواست کرده بود بازی‌هایش از آمریکا به مکزیک منتقل شود؛ درخواستی که با مخالفت فیفا روبه‌رو شد و حالا اینفانتینو صریحاً می‌گوید برنامه تغییر نخواهد کرد.

همین‌جا نقطه مهم ماجرا روشن می‌شود: از یک طرف، ایران در حال دفاع از حق طبیعی خود برای حضور در یک رویداد جهانی است؛ از طرف دیگر، فیفا و AFC نیز نمی‌خواهند اجازه بدهند جنگ، سرنوشت یک تیم ملی صعودکرده را تعیین کند. این موضع برای تهران اهمیت دارد، چون تیم ملی ایران با صعود رسمی و زودهنگام، جای خود را در جام جهانی به‌دست آورده و از منظر ورزشی، هیچ دلیلی برای حذفش وجود ندارد. حتی در گزارش‌های رسانه‌ای آمده که ایران از نخستین تیم‌هایی بود که جواز حضور گرفت و اکنون باید بازی‌هایش را طبق قرعه در لس‌آنجلس و سیاتل انجام دهد.

در سوی دیگر، اظهارات مقامات آمریکایی نشان می‌دهد که واشنگتن تلاش کرده این پرونده را به سطح امنیتی بکشاند. دونالد ترامپ گفته است تیم ایران «از نظر امنیتی» بهتر است نیاید و در عین حال مدعی شده که ایران برای حضور «خوش‌آمد» است؛ اما این موضع، بیشتر از آن‌که راه‌حل باشد، یادآور همان فضایی است که ایران را به سمت درخواست انتقال بازی‌ها سوق داد. در مقابل، وزیر ورزش ایران، احمد دنیامالی، در ماه مارس گفته بود: «در هیچ شرایطی نمی‌توانیم در جام جهانی شرکت کنیم» و توضیح داده بود که بازیکنان ایرانی در آمریکا «امن نیستند» و شرایط حضور وجود ندارد. این موضع‌گیری، در واقع واکنشی به همان جنگی است که از نگاه تهران، به کشور تحمیل شده و حالا سایه‌اش به فوتبال هم رسیده است.

در همین فضا، موضع مکزیک هم به نفع حفظ حضور ایران در جدول مسابقات بوده است. کلودیا شین‌بائوم، رئیس‌جمهوری مکزیک، گفته است: «در نهایت، فیفا تصمیم گرفت که محل مسابقات تغییر نکند» و توضیح داده که جابه‌جایی بازی‌ها از نظر لجستیکی پیچیده بوده است. این موضع، هرچند به نفع ماندن برنامه اصلی است، اما در سطح تحلیلی نشان می‌دهد حتی کشورهایی که می‌توانستند راه جایگزین باشند، در نهایت تصمیم نهایی را به فیفا سپرده‌اند. به این ترتیب، بار دیگر این فیفا بوده که با حفظ برنامه، عملاً از حق حضور ایران دفاع کرده است.

یک تصویر مهم دیگر هم در این میان هست که نباید از آن گذشت. در بازی دوستانه ایران و کاستاریکا در ترکیه، بازیکنان ایران پیش از آغاز مسابقه عکس کودکانی را در دست داشتند که در حملات آمریکا و اسرائیل کشته شده بودند. این صحنه، به‌خودی‌خود نشان می‌دهد که تیم ملی ایران از فضای جنگ جدا نیست و با بار عاطفی و ملی سنگینی وارد صحنه می‌شود. با این حال، همین تیم، به‌رغم فشار
سیاسی و امنیتی، از نگاه فیفا و AFC همچنان یک تیم صعودکرده و واجد حق حضور است؛ و این برای فوتبال ایران، یک پشتوانه مهم محسوب می‌شود.

جمع‌بندی روشن است: در این پرونده، حرف اصلی را فعلاً فیفا و AFC می‌زنند، نه فشارهای سیاسی. اینفانتینو با جمله «ایران باید بیاید» عملاً حق حضور تیم ملی را تثبیت کرده، AFC هم تأکید کرده که ایران عضو این کنفدراسیون است و باید بازی کند، و خود فدراسیون فوتبال ایران نیز هنوز در مسیر حضور باقی مانده است. در چنین فضایی، جنگ نتوانسته فوتبال ایران را از صحنه جهانی حذف کند؛ و همین، مهم‌ترین نشانه‌ای است که از دل اظهارات امروز بیرون می‌آید.