از سفرههای کوچک تا اضطرابهای بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا میرود، مسئولیت پاسکاری میشود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
به گزارش آذربایجان آنلاین، محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، در پیامی انگلیسیزبان در شبکه اجتماعی ایکس تأکید کرد آمریکا هیچ راهی جز پذیرش حقوق ملت ایران در چارچوب طرح پیشنهادی تهران ندارد.
قالیباف نوشت: «هیچ جایگزینی جز پذیرش حقوق ملت ایران، آنگونه که در طرح ۱۴ مادهای آمده است، وجود ندارد.» او همچنین هشدار داد: «هر رویکرد دیگری کاملاً بینتیجه خواهد بود و چیزی جز شکستهای پیاپی به همراه نخواهد داشت.»
رئیس مجلس در ادامه، با اشاره به هزینههای ادامه بحران برای واشنگتن، تصریح کرد: «هرچه بیشتر وقتکشی کنند، هزینه بیشتری بر دوش مالیاتدهندگان آمریکایی خواهد افتاد.»
این اظهارات در شرایطی مطرح میشود که آمریکا پاسخ ایران به پیشنهاد اخیر واشنگتن را غیرقابل قبول توصیف کرده و همزمان فشارهای سیاسی، امنیتی و دریایی علیه تهران را ادامه داده است. با این حال، لحن تازه مقامات ایرانی نشان میدهد تهران تلاش دارد مسیر تقابل را از حالت «فشار یکطرفه علیه ایران» خارج کرده و هزینههای بحران را متوجه طرف مقابل کند.
در همین چارچوب، ابراهیم رضایی، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، نیز با اشاره به جایگاه راهبردی تنگه هرمز تأکید کرد: «حتی اگر تمام نیروهای نظامی جهان متحد شوند، نمیتوانند حق ایران برای کنترل تنگه هرمز را سلب کنند.»
او همچنین گفت: «حتی یک لیتر سوخت بدون اجازه ایران از تنگه هرمز خارج نخواهد شد.»
این مواضع را باید از صریحترین اظهارات رسمی ماههای اخیر درباره نقش هرمز در دکترین امنیتی جمهوری اسلامی دانست؛ مواضعی که نشان میدهد تهران دیگر مسئله تنگه هرمز را صرفاً یک ابزار تاکتیکی یا واکنش موقت به فشارهای خارجی نمیبیند، بلکه آن را بخشی از حق حاکمیتی، امنیت ملی و بازدارندگی راهبردی خود تعریف کرده است.
اهمیت این موضوع زمانی روشنتر میشود که بدانیم هرمز اکنون به مهمترین محور اختلاف میان ایران و آمریکا تبدیل شده است. اگر در سالهای گذشته پرونده هستهای کانون اصلی تقابل بود، امروز امنیت دریایی، صادرات انرژی، حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس و مدیریت تردد کشتیها نیز به مرکز بحران منتقل شدهاند.
در واقع، تهران معتقد است آمریکا و برخی متحدانش تلاش دارند از مسیر جنگ، فشار اقتصادی و محاصره دریایی، نقش ژئوپلیتیکی ایران در منطقه را محدود کنند؛ موضوعی که جمهوری اسلامی آن را تهدید مستقیم علیه منافع و امنیت ملی خود میداند.
به همین دلیل، سخنان قالیباف و رضایی صرفاً موضعگیری رسانهای نیست، بلکه بازتاب نوعی اجماع سیاسی در ساختار حاکمیتی ایران درباره ضرورت حفظ جایگاه راهبردی کشور در خلیج فارس و تنگه هرمز است.
پیشتر نیز اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، تأکید کرده بود: «ما هیچ امتیازی مطالبه نکردیم. تنها چیزی که مطالبه کردیم حقوق مشروع ایران است.»
او تصریح کرده بود توقف محاصره دریایی، آزادسازی داراییهای بلوکهشده ایران و پایان جنگ، امتیاز محسوب نمیشود، بلکه حقوق قانونی ملت ایران است.
این مواضع نشان میدهد تهران تلاش دارد چارچوب مذاکرات را تغییر دهد. از نگاه ایران، مسئله فقط محدودیتهای هستهای یا یک توافق فنی نیست، بلکه بحث بر سر پایان فشار، توقف اقدامات خصمانه و به رسمیت شناختن جایگاه ایران در معادلات منطقهای است.
از منظر تحلیلی، بخش مهمی از اهمیت سخنان قالیباف در اشاره او به «هزینه برای مالیاتدهندگان آمریکایی» نهفته است. این جمله نشان میدهد تهران بهدنبال فرسایشی شدن بحران برای واشنگتن است؛ یعنی شرایطی که ادامه حضور نظامی، عملیات دریایی و مدیریت تنش در خلیج فارس، هزینههای اقتصادی و سیاسی سنگینی برای آمریکا ایجاد کند.
واقعیت نیز همین است. از آغاز بحران اخیر، آمریکا ناچار شده حضور نظامی خود را در منطقه افزایش دهد، سامانههای دفاعی بیشتری مستقر کند و هزینههای سنگینی برای اسکورت کشتیها، حفاظت از مسیرهای انرژی و حفظ ائتلافهای منطقهای بپردازد.
همزمان، هر موج جدید تنش در هرمز، بلافاصله بازار جهانی نفت و تجارت دریایی را تحت تأثیر قرار میدهد. افزایش قیمت انرژی، رشد هزینه بیمه کشتیها و نگرانی بازارهای جهانی، نشان میدهد بحران هرمز دیگر صرفاً یک موضوع منطقهای نیست، بلکه مستقیماً بر اقتصاد جهانی اثر میگذارد.
ایران بهخوبی از این واقعیت آگاه است و به همین دلیل تلاش میکند نشان دهد زمان،
الزاماً به سود آمریکا حرکت نمیکند.
در همین حال، تأکید رضایی بر اینکه «حتی یک لیتر سوخت بدون اجازه ایران» از هرمز عبور نخواهد کرد، در واقع تأکید بر این نکته است که تهران امنیت این آبراه را بدون نقش خود غیرقابل تصور میداند.
این نگاه فقط محدود به مجلس نیست. طی هفتههای اخیر، بخش مهمی از ادبیات رسمی جمهوری اسلامی بر این محور متمرکز بوده که امنیت خلیج فارس باید توسط کشورهای منطقه تأمین شود، نه با حضور نظامی آمریکا و ائتلافهای فرامنطقهای.
در چنین فضایی، ایران تلاش میکند خود را نه عامل بیثباتی، بلکه بازیگری معرفی کند که میخواهد موازنه منطقهای را از زیر سایه فشار خارجی خارج کند.
از منظر داخلی نیز، این مواضع حامل یک پیام سیاسی روشن هستند؛ اینکه جمهوری اسلامی قصد ندارد در شرایط جنگی و فشار اقتصادی، از مواضع راهبردی خود عقبنشینی کند. تأکید بر «حقوق ملت ایران»، «حق کنترل هرمز» و «پذیرش خواستههای تهران» تلاشی برای بازتعریف بحران در قالب دفاع از حاکمیت ملی و منافع راهبردی کشور است.
در مقابل، آمریکا و اسرائیل همچنان تلاش میکنند ایران را عامل بحران معرفی کرده و از مسیر فشار سیاسی و رسانهای، حمایت بیشتری علیه تهران جلب کنند. اما واقعیت میدانی نشان داده با وجود فشارهای گسترده، واشنگتن هنوز نتوانسته ایران را به پذیرش کامل خواستههای خود وادار کند.
اگر چنین ظرفیتی وجود داشت، امروز نیازی به میانجیگری، تبادل پیامهای چندمرحلهای و ادامه مذاکرات غیرمستقیم نبود.
به همین دلیل، تهران اکنون همزمان دو مسیر را دنبال میکند؛ حفظ بازدارندگی و آمادگی میدانی از یک سو، و باز نگه داشتن مسیر دیپلماسی بدون عقبنشینی از خطوط قرمز از سوی دیگر.
جمعبندی اینکه سخنان امروز قالیباف و رضایی نشان میدهد جمهوری اسلامی پرونده هرمز را به بخشی از معادله کلان امنیت ملی و قدرت منطقهای خود تبدیل کرده است.
پیام تهران روشن است؛ ایران آماده مدیریت بحران و ادامه مسیر دیپلماسی هست، اما نه از موضع فشار و تحمیل. از نگاه جمهوری اسلامی، هر طرحی که حقوق راهبردی ایران در خلیج فارس و تنگه هرمز را نادیده بگیرد، نهتنها به نتیجه نخواهد رسید، بلکه هزینههای بیشتری برای آمریکا و متحدانش به همراه خواهد داشت.
دیدگاهتان را بنویسید