تراکتور و هنر بردن بازی‌های سخت

تراکتور و پرسپولیس در یکی از حساس‌ترین بازی‌های هفته سوم لیگ برتر به مصاف هم رفتند؛ مسابقه‌ای که انتظار می‌رفت با توجه به کیفیت نفرات دو تیم، موقعیت‌های زیادی داشته باشد، اما در عمل بیشتر از آنکه یک بازی تهاجمی و پرموقعیت باشد، جدالی نزدیک و محتاطانه بود.

دو تیم در بیشتر دقایق مسابقه تلاش می‌کردند فضاهای خطرناک را از یکدیگر بگیرند و همین مسئله باعث شد جریان بازی برای مدت زیادی در میانه زمین دنبال شود. پرسپولیس در بخش‌هایی از نیمه نخست نمایش بهتری داشت و توانست بیشتر توپ را در اختیار بگیرد، اما این برتری به موقعیت‌های جدی و گل تبدیل نشد. تراکتور هم با وجود بازی در خانه، علاقه چندانی به باز کردن بیش از حد ساختار خود نداشت و ترجیح می‌داد با کنترل فضاها، بازی را به دقایق پایانی بکشاند.

نیمه نخست بدون گل تمام شد؛ نتیجه‌ای که با توجه به شکل مسابقه چندان دور از انتظار نبود.

در نیمه دوم نیز شرایط تغییر محسوسی نکرد. پرسپولیس برای رسیدن به گل تلاش می‌کرد و تراکتور هم منتظر فرصتی بود تا از فضاهای ایجادشده استفاده کند. با این حال، کیفیت تصمیم‌گیری دو تیم در یک‌سوم پایانی زمین چندان بالا نبود و مسابقه آرام‌آرام به سمت یک تساوی بدون گل پیش می‌رفت.

در چنین بازی‌هایی، یک لحظه می‌تواند تمام معادلات را تغییر دهد؛ همان اتفاقی که در دقیقه ۹۰ رخ داد.

جواد نکونام در دقایق پایانی تومیسلاو اشترکالی را وارد زمین کرد و مهاجم کروات تنها چند دقیقه بعد جواب اعتماد سرمربی را داد. روی اشتباه دانیال ایری، توپ در موقعیتی مناسب به اشترکالی رسید و او با ضربه‌ای دقیق دروازه پرسپولیس را باز کرد تا تراکتور درست در زمانی که به نظر می‌رسید بازی با تساوی تمام خواهد شد، به گل برسد.

این گل را می‌توان مهم‌ترین تفاوت دو تیم در این مسابقه دانست. تراکتور شاید در طول بازی فوتبال برتری ارائه نکرد، اما در لحظه تعیین‌کننده، آماده‌تر بود و از اشتباه حریف نهایت استفاده را برد. پرسپولیس تا پیش از آن توانسته بود بازی را کنترل کند، اما یک اشتباه در خط دفاعی تمام آن تلاش‌ها را از بین برد.

از سوی دیگر، تعویض اشترکالی برای نکونام نیز اهمیت ویژه‌ای داشت. سرمربی تراکتور در مسابقه‌ای که موقعیت‌های زیادی در آن ایجاد نمی‌شد، یک مهاجم تازه‌نفس را در دقایق پایانی به زمین فرستاد و همان بازیکن سرنوشت مسابقه را تغییر داد. در واقع، تراکتور در بازی‌ای که جزئیات تعیین‌کننده بود، در یکی از همین جزئیات برنده شد.

پرسپولیس اما برخلاف دو هفته ابتدایی فصل، این بار نتوانست از موقعیت‌های محدود خود استفاده کند. تیم مهدی تارتار در بخش زیادی از مسابقه از نظر نظم تیمی شرایط قابل قبولی داشت، اما برای بردن چنین دیدارهایی، فقط کنترل بازی کافی نیست و باید در لحظه‌های حساس تصمیم درست گرفته شود.

شاید مهم‌ترین نکته برای پرسپولیس همین باشد؛ این تیم در نخستین آزمون جدی فصل، تا آستانه گرفتن یک امتیاز از تبریز پیش رفت، اما یک اشتباه فردی همه چیز را تغییر داد. از طرف دیگر، تراکتور نشان داد که حتی در روزی که فوتبال همیشگی خود را ارائه نمی‌دهد، می‌تواند سه امتیاز مسابقه را به دست بیاورد.

این موضوع برای تیمی که مدعی قهرمانی است، اهمیت زیادی دارد. در طول یک فصل طولانی قرار نیست تمام مسابقات با نمایش‌های درخشان و پیروزی‌های پرگل به پایان برسند. گاهی تیمی موفق‌تر است که بتواند بازی‌های سخت و کم‌موقعیت را هم با یک گل ببرد.

تراکتور حالا پس از پیروزی مقابل پیکان، سپاهان و پرسپولیس، شروعی کاملاً متفاوت با بسیاری از مدعیان داشته است. سه بازی و سه برد، آن هم مقابل سه تیمی که می‌توانند در ادامه فصل برای این تیم رقیب مستقیم باشند، نشان می‌دهد نکونام خیلی زود توانسته تیمش را وارد مسیر موردنظر کند.

البته هنوز برای صحبت از قهرمانی زود است و تراکتور نیز بدون نقص نیست. اما چیزی که از سه هفته ابتدایی می‌توان برداشت کرد، این است که این تیم هم از نظر کیفیت نفرات و هم از نظر توانایی مدیریت مسابقه، ظرفیت بالایی برای ادامه رقابت دارد.

در طرف مقابل، پرسپولیس نخستین شکست فصل را تجربه کرد؛ شکستی که بیش از آنکه نشانه ضعف جدی این تیم باشد، حاصل یک بازی نزدیک بود که در نهایت با یک اشتباه تعیین شد. با این حال، برای تارتار مهم خواهد بود که تیمش در ادامه فصل در بازی‌های بزرگ، موقعیت‌های بیشتری خلق کند و در لحظات حساس تمرکز خود را از دست ندهد.

در نهایت، تراکتور بازی را با یک نمایش فوق‌العاده نبرد؛ اما برای بردن چنین مسابقه‌ای همیشه هم به فوتبال فوق‌العاده نیاز نیست. گاهی کافی است تا آخرین لحظه در بازی بمانی، یک تعویض درست داشته باشی و وقتی حریف اشتباه کرد، فرصت را از دست ندهی. تراکتور این سه مورد را داشت و به همین دلیل، در پایان یک بازی سخت، سه امتیاز بزرگ را به دست آورد.