از سفرههای کوچک تا اضطرابهای بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا میرود، مسئولیت پاسکاری میشود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
در حالی که بخش بزرگی از مخاطبان تئاتر، دانشجویان، هنرجویان و میانسالانی هستند که با چالشهای شدید معیشتی دستوپنجه نرم میکنند، تعیین قیمت ۵ میلیون تومان برای یک بلیط تئاتر، نه یک انتخاب هنری، بلکه یک «قطع رابطه» با جامعه است. تئاتر با این قیمتها، از یک ضرورت فرهنگی به یک «کالای لوکس» برای قشر مرفه تبدیل میشود؛ جایی که هنر دیگر برای «خلق آگاهی» نیست، بلکه برای «نمایش موقعیت اجتماعی» است.
وقتی صحبت از «تئاتر ارکسترال آرش» میشود، بحث فقط سر موسیقی و اجرا نیست؛ بحث سر «انحصارگری» است. در کشوری که مردم برای تامین نیازهای اولیه خود با چالش روبرو هستند، تعیین چنین قیمتهای نجومی برای یک بلیط، توهین به هوش و روزمرگیِ جامعه است. هنر نباید ویترینی برای نمایش ثروت باشد؛ هنر باید در دسترسِ روحِ مردم باشد، نه در جیبِ مرفه بودن!
ما تئاتری میخواهیم که صدای مردم باشد، نه تئاتری که با قیمتهای نجومی، صدای مردم را ساکت کند و با تصمیمات مدیریتی، هنرمندان با تجربه را از صحنه کنار میزند. هنر نباید گروگانِ مدیریت و پول شود!
دیدگاهتان را بنویسید