ایران در دام ضدحمله؛ آغاز محتاطانه با تساوی برابر نیوزیلند

به گزارش آذربایجان آنلاین، تیم ملی فوتبال ایران در نخستین دیدار خود در جام جهانی ۲۰۲۶ برابر نیوزیلند به تساوی ۲ بر ۲ رسید؛ نتیجه‌ای که اگرچه مانع از شروع مسابقات با شکست شد، اما با توجه به روند بازی و برتری نسبی ایران در مالکیت و خلق موقعیت، بیش از آنکه یک امتیاز ارزشمند به نظر برسد، دو امتیاز از دست رفته تلقی می‌شود.

شاگردان امیر قلعه‌نویی بازی را با هدف کنترل جریان مسابقه آغاز کردند، اما غافلگیری زودهنگام نیوزیلند معادلات را برهم زد. تیم اقیانوسیه‌ای که با آرایش دفاعی و اتکا به انتقال سریع توپ به حمله وارد زمین شده بود، از نخستین فرصت جدی خود استفاده کرد و خیلی زود به گل رسید. این گل نه تنها برنامه‌های تاکتیکی ایران را تغییر داد، بلکه بار دیگر یکی از دغدغه‌های همیشگی تیم ملی در سال‌های اخیر را نمایان کرد؛ آسیب‌پذیری در برابر ضدحملات و استفاده حریفان از فضای پشت مدافعان.

پس از دریافت گل، ایران مالکیت بیشتری بر توپ پیدا کرد و با حضور فعال بازیکنان کناری، به ویژه رامین رضاییان، فشار خود را افزایش داد. گل تساوی نیز حاصل همین برتری نسبی بود. با این حال، آنچه در نیمه نخست جلب توجه می‌کرد، فاصله میان میزان مالکیت توپ و تعداد موقعیت‌های خطرناک ایران بود. تیم ملی اگرچه توپ را در اختیار داشت، اما در بسیاری از لحظات برای نفوذ به ساختار دفاعی منظم نیوزیلند با مشکل مواجه شد.

در نیمه دوم نیز سناریوی بازی تا حد زیادی تکرار شد. ایران کنترل میدان را در دست داشت، اما نیوزیلند با کمترین تعداد حمله توانست بار دیگر دروازه ایران را باز کند. دریافت دو گل از تیمی که بخش عمده مسابقه را در نیمه خودی سپری کرد، زنگ خطری برای خط دفاعی ایران محسوب می‌شود؛ خطی که در پوشش فضاها و مدیریت ضدحملات حریف عملکردی دور از انتظار داشت.

نقطه مثبت تیم ملی در این مسابقه، واکنش مناسب پس از عقب افتادن بود. برخلاف برخی دیدارهای گذشته که تیم پس از دریافت گل دچار افت روحی می‌شد، بازیکنان ایران توانستند برای دومین بار به بازی برگردند و نتیجه را مساوی کنند. نقش رامین رضاییان در این بازگشت بسیار پررنگ بود؛ بازیکنی که علاوه بر گلزنی، در طراحی حملات و ارسال پاس گل نیز تأثیرگذار ظاهر شد.

با این حال، مهم‌ترین چالش ایران در این مسابقه به کیفیت تصمیم‌گیری در یک‌سوم هجومی بازمی‌گشت. تیم ملی در دقایق پایانی فرصت‌های مناسبی برای رسیدن به گل برتری داشت، اما بی‌دقتی در ضربات آخر و شتاب‌زدگی در انتخاب گزینه‌های هجومی باعث شد برتری فنی به برتری در نتیجه تبدیل نشود.

این تساوی اگرچه هنوز شانس صعود ایران را تحت تأثیر جدی قرار نداده است، اما ارزش دیدارهای آینده را دوچندان می‌کند. در گروهی که رقابت برای کسب دو سهمیه صعود بسیار فشرده خواهد بود، از دست دادن امتیاز برابر تیمی که روی کاغذ ضعیف‌تر به نظر می‌رسید، می‌تواند در هفته‌های آینده هزینه سنگینی برای ملی‌پوشان داشته باشد.

ایران جام جهانی را با یک امتیاز آغاز کرد، اما آنچه از این مسابقه در ذهن باقی می‌ماند، نه نتیجه مساوی بلکه این پرسش است که آیا تیم ملی می‌تواند مشکلات دفاعی و نوسان‌های تاکتیکی خود را پیش از دیدارهای حساس‌تر برطرف کند یا خیر؛ پرسشی که پاسخ آن مسیر ایران در ادامه رقابت‌ها را مشخص خواهد کرد.