هشدار تکان‌دهنده درباره آینده زنجان؛ نرخ باروری به ۱.۵ فرزند کاهش یافت

به گزارش آذربایجان آنلاین، محمدرضا صائینی روز دوشنبه در جلسه شورای ساماندهی سالمندان استان با بیان اینکه اقدامات عملیاتی در حوزه جوانی جمعیت بسیار محدود و ناکافی است، افزود: برای خروج از بحران، نیازمند برداشتن قدم‌های بلند و فراتر رفتن از شعارها هستیم و اگر اقدامات اقناعی و ارشادی منجر به تغییر باورهای مردم نشود، سیاستگذاری‌ها به نتیجه نخواهد رسید.

معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی زنجان با بیان اینکه پیوند استراتژیکی میان جوانی جمعیت و مراقبت از سالمندان وجود دارد به چالش‌های پیش‌روی سالمندان و بحران مراقبت از آنان اشاره کرد و اظهار داشت: اگر خانواده‌ها حمایت خود را از سالمندان بردارند، دولت توان مالی و اجرایی لازم را برای ساخت خانه‌های سالمندان به تعداد کافی نخواهد داشت.

صائینی با تاکید بر اینکه جوانی جمعیت نوعی بیمه و حامی برای دوره سالمندی محسوب می‌شود، افزود: نسل دهه ۶۰ که بخش بزرگی از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهد، در حال عبور از سن باروری و بدون پشتوانه و جایگزین مناسب در حال حرکت به سمت دوره سالمندی است.

وی با اشاره به بسته شدن پنجره جمعیتی در برخی شهرستان های استان، گفت: پنجره جمعیتی به دوره‌ای گفته می‌شود که نسبت جمعیت در سن کار به جمعیت وابسته (کودکان و سالمندان) در بالاترین حد خود قرار دارد و بسته شدن این پنجره به معنای از دست رفتن فرصت‌های اقتصادی و افزایش فشار بر سیستم‌های حمایتی است.

معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی زنجان با هشدار جدی و ضرورت اقدام فوری در این زمینه، افزود: فرصت برای اصلاح ساختار جمعیت بسیار اندک است و این زمان نه تنها برای زنجان بلکه برای کل کشور به سرعت از دست می رود.

وی با بیان اینکه باید با واقعیت‌ها بدون تعارف روبه رو شد، اظهار داشت: تحقق یک دوره سالمندی باکیفیت، بدون داشتن جمعیت جوان، غیرممکن است.

معاون بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی زنجان به لزوم هم‌افزایی در این حوزه مهم اشاره کرد و گفت: حل این بحران تنها با اقدامات دولتی ممکن نیست و نیازمند یک بسیج همگانی برای اصلاح باورهای عمومی و حمایت از فرزندآوری است.

وی با بیان اینکه بحران سالمندی، پیامد مستقیم بحران کاهش جمعیت است، خاطر نشان کرد: کاهش نرخ باروری، خروج نسل‌های پرجمعیت از سن باروری و ورود به سن سالمندی، کاهش توان خانواده‌ها برای مراقبت از سالمندان (به دلیل تک‌فرزندی یا بی‌فرزندی) و ناتوانی دولت در تأمین زیرساخت‌های مراقبتی برای حجم انبوه سالمندان از علل‌ها و پیامدهای این مساله مهم است.