پارکینگ های طبقاتی به جای پارک؛ چرا مدیران شهری حق زندگی را از شهروندان سلب کرده اند؟

به گزارش آذربایجان آنلاین، توسعه نامتوازن شهری نشان دهنده اولویت سودآوری برای سازندگان به جای کیفیت زندگی برای مردم است. نگاهی به وضعیت فعلی کلان شهر نشان می دهد که رویکرد فعلی مدیریت شهری، این محیط را به جای تبدیل شدن به بستری برای زندگی، به یک بنگاه بزرگ معاملات ملکی تبدیل کرده که در آن هر متر مربع فضا با هدف کسب درآمد بیشتر، فروخته می شود. آمارهای موجود حاکی از آن است که در مناطق پرجمعیت شهر، کمبود فضای عمومی به بحرانی تبدیل شده که سلامت روان و جسم شهروندان را تهدید می کند. وقتی در برنامه جامع شهری، شبکه پیاده راه ها و احداث پارک های محله ای به عنوان اولویت اول ترسیم می شود اما در عمل، شهرداری تنها به دنبال پروژه های پرهزینه اما بی اثر است، باید پرسید که موتور محرک این تصمیمات کیست؟

این روند نه تنها معضل ترافیک را حل نکرده، بلکه با ایجاد جزایر حرارتی در مرکز شهر که ناشی از جایگزینی پوشش گیاهی با بتن و آسفالت است، مشکلات زیست محیطی را دوچندان کرده است. ادامه این سیاست های اشتباه در صدور مجوزهای ساخت، چهره شهر را به یک کارگاه ساختمانی بزرگ تبدیل کرده که در آن جای خالی برای تنفس و تعامل اجتماعی باقی نمانده است. فاجعه اینجاست که در بسیاری از نقاط شهر، فضاهایی که باید به عنوان فضای سبز یا کاربری خدماتی استفاده می شدند، اکنون در چنبره پارکینگ های طبقاتی یا پاساژهای تجاری گرفتار شده اند. این اقدامات نه تنها منجر به حذف فضاهای تنفسی شهر شده، بلکه به دلیل عدم وجود پیوست های دقیق مطالعاتی، خود به عاملی برای جذب بیشتر ترافیک به مرکز شهر تبدیل شده اند. شهروندان در این ساختار، عملا به ساکنان یک فضای محصور تبدیل شده اند که هیچ دسترسی به سرانه فضای سبز استاندارد ندارند و قربانی تصمیماتی هستند که سودآوری لحظه ای را به پایداری کیفیت زندگی ترجیح می دهد. این یک زنگ خطر بزرگ است که نشان می دهد مدیریت شهری فعلی، هیچ برنامه عملیاتی برای خروج از این بحران زیرساختی ندارد و صرفا با مُسکن های عمرانی، سعی در سرپوش گذاشتن بر شکست های بزرگتر دارد.