چهار مسیر برای عبور از بحران هرمز

به گزارش آذربایجان آنلاین، تکرار تنش‌ها و اختلال‌های مقطعی در این گلوگاه راهبردی، اهمیت تنوع‌بخشی به مسیرهای حمل‌ونقل را دوچندان کرده و سرمایه‌گذاری در کریدورهای زمینی و ترکیبی را به یک اولویت تبدیل کرده است.

بر اساس تحلیل‌های منتشرشده، چهار مسیر اصلی به‌عنوان گزینه‌های جایگزین در حال تقویت هستند. نخست، کریدور میانی یا ترانس‌کاسپین است که با اتصال آسیای مرکزی به قفقاز و سپس ترکیه، امکان دسترسی به بازارهای اروپایی را فراهم می‌کند و نقش کریدور زنگزور نیز در این چارچوب پررنگ‌تر شده است.

مسیر دوم، خط لوله شرق به غرب عربستان موسوم به «پترولاین» است که نفت این کشور را از میادین شرقی به بندر ینبع در دریای سرخ منتقل می‌کند و وابستگی به تنگه هرمز را کاهش می‌دهد؛ هرچند همچنان بخشی از صادرات به دلیل مسیرهای مقصد، به عبور از دیگر گلوگاه‌های حساس وابسته است.

سومین گزینه، پروژه «جاده توسعه» عراق است که با هدف اتصال این کشور به مدیترانه از طریق ترکیه طراحی شده و می‌تواند در آینده به یک مسیر مهم برای انتقال انرژی و کالا در منطقه تبدیل شود.

چهارمین کریدور نیز طرح اقتصادی چین و پاکستان (CPEC) است که با محوریت بندر گوادر، غرب چین را به دریای عرب متصل می‌کند؛ پروژه‌ای که برای بهره‌برداری کامل، نیازمند توسعه زیرساخت‌ها و جذب سرمایه‌گذاری بیشتر به‌ویژه از سوی کشورهای منطقه است.

در کنار این مسیرها، طرح‌هایی مانند کریدور هند-خاورمیانه-اروپا نیز مطرح است که در صورت بازنگری در مسیرهای دریایی و کاهش وابستگی به هرمز، می‌تواند به یکی از بازیگران رقابت کریدوری تبدیل شود.

کارشناسان معتقدند تداوم تنش‌ها در تنگه هرمز، رقابت میان مسیرهای جایگزین را تشدید کرده و پدیده‌ای موسوم به «جنگ کریدورها» را شکل داده است؛ رقابتی که در سال‌های پیش‌رو می‌تواند نقشه تجارت جهانی و مسیرهای انتقال انرژی را به‌طور قابل توجهی بازتعریف کند.