زندگی شهری پرجمعیت، با همه هیاهو و جنب‌وجوشش، تجربه تنهایی و روابط سطحی را تقویت کرده و اعتماد و همدلی را در جامعه تضعیف می‌کند. فناوری و شبکه‌های اجتماعی اگرچه ارتباطات را گسترده کرده‌اند، اما جایگزین پیوندهای عاطفی عمیق نشده و تنهایی را به بحرانی ساختاری بدل کرده است.

۵ اسفند، بزرگداشت خواجه نصیرالدین طوسی و روز مهندس، یادآور جایگاه دانشی است که تاریخ این سرزمین بر آن استوار بوده است. طوسی فقط یک ریاضی‌دان و منجم نبود؛ نماد عقلانیتی بود که علم را در خدمت سامان اجتماعی و پیشرفت قرار داد. نام او بر این روز، تأکیدی است بر اینکه مهندسی در ایران، ریشه در سنتی عمیق از اندیشه‌ورزی و مسئولیت دارد.

پنجم اسفند، به نام روز مهندس، یادآور نام بزرگ مردی است که قرن‌ها پیش، عقلانیت و محاسبه را به ستون‌های تمدن ایرانی بدل کرد؛ خواجه نصیرالدین طوسی. بزرگداشت این روز، صرفاً ادای احترام به یک عنوان شغلی نیست؛ پاسداشت تفکری است که بر پایه نظم، دقت، مسئولیت‌پذیری و آینده‌نگری بنا شده است. اما امسال، این مناسبت بیش از هر زمان دیگری رنگ تأمل دارد؛ تأملی درباره وضعیت مهندسانی که در میانه دشوارترین سال‌های اقتصادی، همچنان ایستاده‌اند و می‌سازند.

سال‌ها اسفند برای ایرانی‌ها فقط یک ماه از تقویم نبود؛ یک حال‌وهوا بود، یک حس مشترک، یک شور جمعی که از کوچه‌ها تا بازارها جریان داشت. اسفند یعنی بوی بهار، یعنی نو شدن، یعنی امید به شروعی تازه. صدای دست‌فروش‌ها، شلوغی بازارها، برق چشم کودکان هنگام خرید لباس نو، و تکاپوی خانه‌ها برای استقبال از نوروز… همه این‌ها تصویر آشنای شهری بود که برای تولدی دوباره آماده می‌شد.

کوچه‌هایی که روزگاری با صدای بازی کودکان جان می‌گرفت، امروز آرام‌تر از همیشه‌اند. سکوتی که نه ناگهانی، بلکه آرام و تدریجی شکل گرفته است. خانواده ایرانی در گذر زمان کوچک‌تر شده؛ نه با تصمیمی رسمی و نه با توافقی جمعی، بلکه در نتیجه تغییر نگاه‌ها، دغدغه‌ها و اولویت‌های نسل جدید!

روز جهانی زبان مادری، تنها یک مناسبت نمادین در تقویم نیست؛ فرصتی است برای یادآوری یکی از بنیادی‌ترین حقوق انسانی: حق سخن گفتن، آموختن و زیستن به زبان هویت خویش. زبان مادری نخستین پلی است که انسان از طریق آن جهان را می‌شناسد؛ با آن احساس می‌کند، می‌اندیشد، به خاطر می‌سپارد و معنا می‌سازد. هیچ زبانی صرفاً مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست؛ هر زبان، حافظه تاریخی، تجربه زیسته و روح فرهنگی مردمانی است که با آن زندگی کرده‌اند.

از منظر حقوق بین‌الملل، تحریم‌های یک‌جانبه و فراسرزمینی آمریکا علیه ایران، با اصول بنیادینی چون اصل عدم مداخله در امور داخلی دولت‌ها، حق توسعه، آزادی تجارت و حتی حقوق بشر در تعارض آشکار قرار دارند. با این حال، غرب با بهره‌گیری از سلطه خود بر نظام مالی جهانی و نهادهای اقتصادی بین‌المللی، تلاش کرده است […]

یلدا همیشه فقط یک شب نبوده است؛ شبِ مکث، شبِ کنار هم بودن، شبِ گرم‌کردن دل‌ها در سردترین روزهای سال. اما امسال، یلدا زودتر از انار و هندوانه رسید؛ با قبض‌ها، با برچسب قیمت‌ها، با حساب‌وکتاب‌هایی که لبخند را از گوشه سفره‌ها عقب راند.

امروز، سالروز تأسیس باشگاه فرهنگی‌ورزشی تراکتور است؛ باشگاهی که طی پنجاه‌وپنج سال گذشته به یکی از مهم‌ترین و اثرگذارترین نام‌ها در فوتبال ایران تبدیل شده است.

هوای تبریز این روزها دیگر هوا نیست؛ ترکیبی است از خستگی، بی‌توجهی و تصمیم‌هایی که سلامت مردم یک شهر را به حاشیه رانده است. شهری که سال‌ها به پاکیزگی و نسیم پرغرورش شناخته می‌شد، امروز در آستانه تبدیل شدن به کلان‌شهر خاکستری ایستاده؛ همان‌قدر عجیب، همان‌قدر تلخ، همان‌قدر ترسناک.