فرزند آذربایجان، ستاره سینمای ایران؛ بدرود اکبر عبدی

اکبر عبدی، متولد ۴ شهریور ۱۳۳۹ در تهران، اصالتاً از خانواده‌ای آذربایجانی و اهل اردبیل بود؛ ریشه‌ای که همواره با افتخار از آن یاد می‌کرد. مردم آذربایجان نیز او را یکی از فرزندان نام‌آشنای این دیار می‌دانستند؛ هنرمندی که با سادگی، صمیمیت و شوخ‌طبعی ذاتی‌اش، به قلب میلیون‌ها ایرانی راه یافت.

عبدی فعالیت هنری خود را از تلویزیون آغاز کرد، اما با حضور در فیلم ماندگار «اجاره‌نشین‌ها» ساخته داریوش مهرجویی، توانایی‌هایش بیش از پیش دیده شد. پس از آن در آثاری چون «مادر»، «دلشدگان»، «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما»، «هنرپیشه»، «آدم‌برفی»، «ای ایران» و «خوابم می‌آد» نقش‌آفرینی کرد و با کارگردانان بزرگی همچون علی حاتمی، داریوش مهرجویی و رضا عطاران همکاری داشت.

از نظر فنی، اکبر عبدی را باید یکی از توانمندترین بازیگران شخصیت‌پرداز سینمای ایران دانست. او با تسلط مثال‌زدنی بر میمیک صورت، زبان بدن، تغییر صدا و استفاده دقیق از گریم، شخصیت‌هایی کاملاً متفاوت خلق می‌کرد. توانایی او در ایفای نقش‌های زن، به‌ویژه در فیلم‌های «آدم‌برفی» و «خوابم می‌آد»، نشان داد که تا چه اندازه بر ظرافت‌های بازیگری مسلط است؛ هنری که برای او دو سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر و افتخارات متعدد دیگری را به همراه داشت.

سال‌های پایانی زندگی این بازیگر با بیماری همراه بود، اما نام او هیچ‌گاه از ذهن مخاطبان فاصله نگرفت. امروز با رفتن اکبر عبدی، سینمای ایران یکی از شاخص‌ترین بازیگران خود را از دست داده است؛ هنرمندی که ثابت کرد خنداندن مردم، هنری به مراتب دشوارتر از خندیدن است.

اکبر عبدی دیگر در میان ما نیست، اما هر بار که «اجاره‌نشین‌ها»، «مادر» یا «هنرپیشه» روی پرده یا قاب تلویزیون جان بگیرند، لبخند و هنر او دوباره زنده خواهد شد. بعضی هنرمندان از دنیا می‌روند، اما از خاطره مردم هرگز نمی‌روند؛ اکبر عبدی بی‌تردید یکی از همان نام‌های ماندگار است.