از سفره‌های کوچک تا اضطراب‌های بزرگ؛ سلامت روان ایرانیان چگونه است؟
دلار بالا می‌رود، مسئولیت پاسکاری می‌شود؛ درد مردم بالاخره به چه کسی ربط دارد؟
رضوانی: در سفر اخیر ۳ همت به انتقال آب ارس اختصاص یافت؛ ابرپروژه ۲۵ همتی با این روند ۱۰ سال طول می‌کشد!«یک ملت، دو دولت»، اما نه یک سیاست، زیر سایه حجاب؛ شکاف باکو و آنکارا علنی شدعبداللهی: به این سفر و نحوه توزیع اعتبارات معترضیم؛ سفر قائم‌پناه خروجی ملموسی نداشت؛ جلسات بی‌نتیجه و فقط وقت‌گیر بودنوین: نحوه حضور پزشکیان در تبریز غیرعرفی بود؛ مردم مصوبه قابل لمس می‌خواهند، نه گفتاردرمانیآقای پزشکیان، سفر غیررسمی ممکن بود؛ پس چرا سفر رسمی لغو شد؟ذاکر: دولت برای بهبود معیشت مردم و کنترل بازار ارز و سکه جدیتر عمل کنداسماعیلی: مردم آذربایجان انتطار حضور رئیسجمهور را داشتند؛ مردم از حضورهای نمادین بهرهای نمیبرند؛ مشکلات استان باید حل شودشهسواری: پزشکیان وعده داد در نخستین فرصت بهصورت علنی در جمع مردم آذربایجان شرقی حضور یابد
مسئله آلودگی تبریز تازه نیست، اما مازوت‌سوزی دوباره کارخانه‌ها و نیروگاه‌ها، بحران را از یک هشدار محیط‌زیستی به یک تهدید مستقیم علیه سلامت عمومی تبدیل کرده است. هر روز که تقویم ورق می‌خورد، انگار درصد بیشتری از ریه‌های این شهر به گروگان گرفته می‌شود. تبریز، شهری که باید الگوی توسعه صنعتی باشد، اکنون درگیر صنعتی است که پیش از کارگر، جان مردم را می‌سوزاند.
سؤال ساده است:
چطور ممکن است در سال ۱۴۰۴، آن‌هم در یکی از مهم‌ترین شهرهای ایران، هنوز برای گرم نگه داشتن کارخانه‌ها، مازوت چاره کار باشد؟ انرژی کثیفی که حتی کشورهای فقیر هم سال‌هاست آن را کنار گذاشته‌اند، حالا در تبریز تبدیل شده است به راهکار اضطراری. اما اضطرار برای چه کسی؟ برای صنایع؟ یا برای مردم که هر روز اضطرار تنفس دارند؟
تبریز امروز شبیه بیمارستانی است که همه تخت‌هایش پر شده اما چراغ «خالی» را نشان میدهد. بیمارستان‌های شهر مملو از بیماران ریوی، آلرژی‌های حاد، آسم و سرفه‌های خشک کودکان است؛ اما هنوز کسی نمی‌خواهد از این پازل ساده نتیجه بگیرد که مازوت‌سوزی شوخی نیست؛ ضربه‌ای است که مستقیم به ریه‌ها می‌خورد، نه به آمار.
نمی‌توان از مردم خواست کاهش تردد بدهند وقتی کانون اصلی آلودگی کارخانه‌ها و نیروگاه‌ها هستند. نمی‌توان گفت پنجره‌ها را ببندید وقتی دود از زندگی روزمره بالا می‌رود. نمی‌توان با ماسک، تأخیر در تصمیم‌گیری را جبران کرد.
تبریز امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند شفافیت، پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری است. مردم آمار می‌خواهند: چند روز هوای پاک داشته‌ایم؟ چقدر مازوت مصرف شده؟ چه برنامه‌ای برای جایگزینی آن وجود دارد؟ چرا با وجود هشدارها تغییری رخ نداده؟ و مهم‌تر از همه اینکه سلامت این شهر دقیقاً در کدام اولویت قرار دارد؟
در چنین بزنگاهی، انتشار یادداشت‌ها و گزارش‌ها نه برای ایجاد ترس، بلکه برای ایجاد مطالبه و آگاهی عمومی ضروری است. مردم تبریز مستحق هوایی هستند که بتوان بدون ترس از آینده آن را نفس کشید. شهری با این تاریخ، این فرهنگ و این سرمایه انسانی سزاوار نیست در فصلی که باید بوی باران بیاید، بوی دود و سوخت سنگین در مشامش باشد.
اگر امروز نپرسیم، فردا شاید خیلی دیر باشد. و اگر امروز تبریز را نجات ندهیم، شاید فردا هیچ‌کس نتواند بگوید ما نگفتیم.
تبریز در آستانه انتخابی حیاتی ایستاده: تبریز یا چرنوبیل؟ انتخاب ساده است؛ اما تصمیم‌گیری با مسئولانی است که باید بدانند مردم این شهر، حق نفس کشیدن را مذاکره نمی‌کنند.
به قلم
هساره سلامی
از عراق تا ایران؛ استارلینک پشت مرزهای ایران؛ فناوری تازه یا چالش جدید حاکمیت دیجیتال؟
دردسر جدید مردم با هوشمند سازی کارت سوخت جایگاه‌ها ؛ صف‌های طولانی بنزین در راه است؟
سبد معیشت ۶۷ درصد گران شد؛ کالابرگ هنوز یک میلیون تومان و تنها ۲۶ درصد را پوشش میدهد
دروازه‌بان تراکتور مقابل ستاره‌های الهلال و الاهلی؛ بیرانوند نامزد بهترین بازیکن سال آسیا شد!
جناب قلعه‌نویی؛ نیمکت تیم ملی جای بهانه‌تراشی نیست! اگر به قهرمانی آسیا اعتقاد نداری، کنار برو!
بیرانوند از تراکتوری‌ها عذرخواهی کرد؛ حرف‌هایم از سر دلسوزی بود
دیدگاهتان را بنویسید