یادداشت هساره سلامی
گاهی نوشتن سخت میشود. نه به خاطر کمبود واژه، بلکه چون واژهها دیگر توان توصیف آنچه را مردم هر روز زندگی میکنند، ندارند. گاهی قلم در دست سنگینی میکند؛ انگار وزن کلمات از توان انگشتان بیشتر شده است. این سنگینی زمانی به سراغ نویسنده میآید که میان آنچه میبیند و آنچه باید بپذیرد، فاصلهای عمیق شکل گرفته باشد. وقتی واقعیت، از هر توصیفی تلختر میشود، نوشتن دیگر فقط کنار هم چیدن جملهها نیست؛ روبهرو شدن با زخمی است که هر روز عمیقتر میشود.